ΣΕΡΡΕΣ



Booking.com

Σέρρες

Οι Σέρρες είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας. Γεωγραφικά, βρίσκεται στην Βόρεια Ελλάδα και ανήκει στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των Σερρών ανέρχεται σε 58.287 κατοίκους. Απέχει 587 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 89 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.
την πόλη στεγάζονται το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Τ.Ε.Ι.) Κεντρικής Μακεδονίας και το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (Τ.Ε.Φ.Α.Α. Σερρών) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Οι Σέρρες (στην Καθαρεύουσα: αἰ Σέρραι) αναφέρονται πάντα στον πληθυντικό. Όταν αναφέρονται στο τρίτο πρόσωπο, αρκετοί από τους ντόπιους χρησιμοποιούν τον τύπο: “τας Σέρρας” (της Καθαρεύουσας), αντίθετα με τη χρήση στη Δημοτική(τις Σέρρες). Παράδειγμα χρήσης: “Είμαι από τας Σέρρας“. Υπάρχουν μερικοί που υποστηρίζουν ότι το όνομα της πόλης δεν είναι “οι Σέρρες” αλλά “Τα Σέρρας“. Υποστηρικτής αυτής της άποψης είναι ο εκδότης του τοπικού περιοδικού “ΓΙΑΤΙ” και συγγραφέας της “Εικονογραφημένης ιστορίας των Σερρών” Βασίλης Τζανακάρης. Επίσης, το ίδιο υποστηρίζει ο Γεώργιος Καφταντζής, συγγραφέας του βιβλίου “Ιστορία της πόλεως Σερρών“. Σύμφωνα με τον Βασίλη Φόρη, ο τύπος «τα Σέρρας» προήλθε από την αιτιατική πληθυντικού «τας Σέρρας» κατά την συνεκφώνηση των δυο σ.
Στα Τουρκικά η πόλη ονομάζεται Σέρεζ (Serez) ή Σιρόζ (Siroz) ενώ στις Σλαβικές γλώσσες (Βουλγάρικα – Σέρβικα – Σλαβομακεδονικά) ως Σιάρ (Сяр) ή Σερ (Сер).

:

 

  • Η πόλη της Νιγρίτας προήλθε από την ένωση των οικισμών Νιγρίτας και Σούρπας που αναπτύσσονταν δεξιά και αριστερά του ποταμού Χρυσορρόη. Οι δύο παραπάνω οικισμοί κτίστηκαν από τους κατοίκους των χωριών Βερτίσκου, Παλαιοχωρούδας και Γκουβιντάρι οι οποίοι εγκατέλειψαν τα καταφύγια τους στα βουνά και κατέβηκαν στη πεδιάδα.

    Την εποχή της Τουρκοκρατίας κατοικείτο από 500 οικογένειες Ελλήνων και ήταν έδρα υποδιοίκησης. Γύρω στα 1820 εγκαταστάθηκαν στη περιοχή Έλληνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Θεσσαλία, Δυτ. Μακεδονία κλπ.) διωγμένοι από τους Τούρκους. Αυτοί μετέφεραν διάφορες τεχνικές γνώσεις κυρίως σχετικά με τη σηροτροφία και την υφαντική οι οποίες άκμασαν ως τις αρχές του 20ου αιώνα και στα προϊόντα τους στηρίχτηκε το εμπόριο της Νιγρίτας. Επίσης η καλλιέργεια του βαμβακιού και η διακίνηση του μέσω του ποταμού Στρυμόνα, ο οποίος ήταν πλωτός μέχρι ένα ορισμένο σημείο του, ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων και πάνω σ’ αυτή στηρίχθηκε η οικονομική ζωή της πόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

    Στη περιοχή λειτουργούσαν τέσσερα πανδοχεία για τους εμπόρους που έρχονταν από όλη τη Μακεδονία. Σημαντική για την τοπική οικονομία ήταν και η καλλιέργεια του καπνού που άρχισε στις αρχές του αιώνα. Τα λεγόμενα καπνομάγαζα (link με «Πολιτισμός- Αξιοθέατα- Καπνομάγαζα») ήταν κέντρα αποθήκευσης και επεξεργασίας του καπνού και απασχολούσαν εκατοντάδες εργαζόμενους από την ευρύτερη περιοχή αλλά και από τους γύρω Νομούς. Έτσι η τοπική οικονομία, η ευημερία του τοπικού πληθυσμού και η πρόοδος των κατοίκων της Νιγρίτας συνδέεται άμεσα με την καπνοκαλλιέργεια.

    Ο τουρκικός ζυγός αποτινάχθηκε από τη Νιγρίτα στις 21 Φεβρουαρίου 1913. Λόγω της θέσης της και των κλιματολογικών της συνθηκών (ξηρό κλίμα) η Νιγρίτα αύξησε κατά πολύ τον πληθυσμό της.

    Σχετικά με την προέλευση του ονόματός της, υπάρχουν πολλές εκδοχές, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο ετυμολογικά τεκμηριωμένες.

    Κατά μία από αυτές τις εκδοχές, η λέξη Νιγρίτα προέρχεται από τη φράση «Νέοι Αγροί», και σηματοδοτεί την έγερση της πόλης στη συγκεκριμένη προσβάσιμη σε εύφορα και πεδινά εδάφη θέση, από πληθυσμούς της ορεινής Παλαιοχωρούδας. Έτσι, οι πρώην κάτοικοι της Παλαιοχωρούδας, επέλεξαν την ονομασία «Νέοι Αγροί» για να διαχωρίσουν την περιοχή από τους παλαιούς αγρούς της ορεινής τους καταγωγής. Θεωρητικά, με το πέρασμα του χρόνου η φράση φθάρθηκε, καταλήγοντας να συνενωθεί στο «Νιγρίτα».

    Κατά μια άλλη εκδοχή, η ονομασία της πόλης προήλθε από τους κατοίκους της Βέργης, οι οποίοι ονομάστηκαν Νεοβεργίται κατά την εγκατάστασή τους στην περιοχή, και σταδιακά φθάρθηκε το όνομά τους σε Νιγριτινοί.

    Τρίτη εκδοχή παρουσιάζει το όνομα της Νιγρίτας να προέρχεται από την τουρκική φράση «Νέγρι-ταγ» (=κάμπυλο βουνό) ή από τη φράση «Ιγρίτ-ας» (=βουνό με λοξή-κυρτή πέτρα).

    Τέλος, η ευρύτερα αποδεκτή εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα της πόλης ήταν αρχικά Υγρίτα, λέξη η οποία κάνει μνεία στην υγρασία που υπήρχε στην πόλη εξαιτίας των πλημμυρών του Στρυμόνα, και στη συνέχεια μετατράπηκε σε Ιγρίτα. Με αυτό το όνομα είναι καταγεγραμμένη στα χρυσόβουλα των βυζαντινών αυτοκρατόρων, αλλά και στον Κώδικα Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών.

    Η Νιγρίτα αναγνωρίσθηκε σαν Κοινότητα στις 18/12/1919 και σαν Δήμος στις 15/03/1943.

    Βρίσκεται σε απόσταση 22 χιλιομέτρων από την πόλη των Σερρών, και 84 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη.

    Σήμερα η Νιγρίτα είναι η εδρα του νεοσύστατου Δήμου Βισαλτίας

    Πηγή: Ευαγγ. Δ. Παπαθανασίου, «Βισαλτία: Ιστορία-Μνημεία-Παραδόσεις-Έθιμα-Αρχιτεκτονική-Δημοτικά Τραγούδια», Έκδοση Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών, Νιγρίτα 1996

  • Το Σιδηρόκαστρο είναι πεδινή πόλη (υψόμετρο 100 μ.) του νομού Σερρών. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού, 26 χλμ. ΒΔ. της πόλης των Σερρών, ανάμεσα στα όρη της Βροντούς και του Αγκίστρου από βορρά και του ποταμού Στρυμόνα από δυτικά. Το Σιδηρόκαστρο αποτελεί έδρα του Δήμου Σιντικής και είναι ο τελευταίος δήμος της Ελλάδας στην έξοδο της χώρας προς τη Βουλγαρία.

     O Αυτοκράτορας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ελευθερωτής του Σιδηροκάστρου και της ευρύτερης Μακεδονίας κατά τον 13ο αι.
    Στην κωμόπολη υπάρχουν μνημεία όπως το βυζαντινό κάστρο, λαξευτοί μακεδονικοί τάφοι, ρωμαϊκός οικισμός και διατηρητέα αρχοντικά. Στην περιοχή του Σιδηροκάστρου διεξήχθη το 1185 η ιστορική Μάχη του Δημητρίτζη μεταξύ των Βυζαντινών και των Νορ­μανδών που έληξε με βυζαντινή νίκη. Επί τουρκοκρατίας αποτέλεσε σημαντική εστία του Ελληνισμού και ονομαζόταν Δεμίρ Ισσάρ (δηλαδή σιδερένιο κάστρο). Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα διαδραμάτισε με τους κατοίκους του σημαντικό ρόλο για την προάσπιση του ελληνικού χαρακτήρα της περιοχής[. Ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε το Σιδηρόκαστρο στις 27 Ιουνίου 1913

     
    Σιδηρόκαστρο (1919)
    Το Σιδηρόκαστρο είναι αμφιθεατρικά χτισμένο στους πρόποδες του Ισσάρι, υψηλού και απόκρημνου γρανιτένιου γκρίζου βράχου που δεσπόζει ανατολικά και στους τριγύρω λόφους του, που σε όποιο σχεδόν σημείο του κι αν βρίσκεται ο επισκέπτης, βλέπει την υπόλοιπη πόλη. Είναι αρχαία πόλη, οι πρώτοι κάτοικοί της λέγονταν Σίντιοι και η περιοχή Σιντική.

    Οι κάτοικοι του Σιδηροκάστρου είναι γηγενείς και πρόσφυγες από διάφορα μέρη: Μελενίκιοι που ήρθαν το 1913 από το Μελένικο, Θρακιώτες που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία, Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, Πόντιοι, Βλάχοι και άλλοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

    Ο ποταμός Κρουσοβίτης, παρακλάδι του Στρυμόνα, χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη που ενώνονται με γέφυρες: του Καλκάνη, από το όνομα του μηχανικού που την κατασκεύασε, και του Σταυρού, επειδή τα Θεοφάνεια ρίχνεται από αυτήν ο Σταυρός. Επίσης ξεχωρίζουν οι γέφυρες της Μαϊμούδας (ξεροπόταμος) που ενώνουν τις καλυμμένες με γρασίδι και πικροδάφνες όχθες της.

    Το όνομά του, το πήρε ως αντιδάνειο από την παλαιότερη τούρκικη απόδοση του Δεμίρ Ισάρ (Демир Хисар) ή του πελώριου βράχου που δεσπόζει στην πόλη ύψους 155μ. ως σιδερένιο κάστρο Σιντι+ισάρι > Σιντισάρι > Σιντιρισάρι > Σιδηρόκαστρο – κι αποτελεί τη μια έδρα από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Σερρών, της επαρχίας Σιντικής. Βρίσκεται βορειοανατολικά των Σερρών και σε απόσταση 20 χιλιομέτρων.

    Σε κοντινή απόσταση γύρω από την πόλη υπάρχουν πολλά αξιοθέατα όπως τα υπαίθρια κολυμβητήρια, οι καταρράκτες, τα ιαματικά λουτρά, ο υγροβιότοπο της λίμνης Κερκίνης και οι ορεινοί όγκοι του Λαϊλιά και του Μπέλες.

    Στην ευρύτερη περιοχή του Σιδηροκάστρου υπάρχουν αδρανή, μάρμαρα, λιγνίτης, μαγγάνιο, χαλκός, πυρομορφίτης, σίδηρος, χρωμίτης, δολομίτης, ουράνιο καθώς και γεωθερμικοίπόροι.

Μουσεία

  • Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών στεγάζεται από το 1970 στο Μπεζεστέν κλειστή στεγασμένη αγορά του β’ μισού του 15ου αι. που βρίσκεται στο σημερινό κέντρο της πόλης. Χτίστηκε κατά το πρότυπο των βυζαντινών αγορών και το όνομα του σημαίνει αγορά υφασμάτων. Σήμερα στην Ελλάδα σώζονται δύο μόνο Μπεζεστένια, της Θεσσαλονίκης κα αυτό των Σερρών. Εκτίθενται ευρήματα, από την Μέση και Ύστερη Νεολιθική εποχή, Πρώιμη και Ύστερη εποχή του Χαλκού (αγγεία, πήλινα ειδώλια), από τον 4ο έως και 6ο -7ο π.Χ, τους Ρωμαϊκούς χρόνους, την Ελληνιστική και Βυζαντινή εποχή. Λειτουργεί καθημερινά εκτός Δευτέρας, από τις 8:30 π.μ. έως τις 3:00 μ.μ. (Η είσοδος είναι ελεύθερη). Πληροφορίες στο τηλ.23210-22257

SERRES AtHellas.gr-ΜΟΥΣΕΙΑ -Αρχαιολογικό Μουσείο - Μπεζεστένι
  • Το Μουσείο βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης Αμφίπολης, η οποία αρχαία πόλη ήταν η αξιολογότερη της περιοχής κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα και από την εποχή του Θησέα ονομάζεται «Εννέα Οδοί». Το Μουσείο στεγάζει μνημεία της ιστορίας της και του πολιτισμού των αρχαίων και χριστιανικών χρόνων.

    Στους εκθεσιακούς χώρους του συνοψίζεται η πολιτιστική ιστορία της Αμφίπολης από τους προϊστορικούς ως τους ύστερους βυζαντινούς χρόνους. Το σημείο που είναι τώρα το Μουσείο, πιθανολογείται ότι συνδέεται με το στρατηγό Βρασίδα, ο οποίος τάφηκε εκτός των τειχών από τους Αμφιπολίτες το 422 π.Χ. Φορέας: ΚΗ’ Εφορεία Προϊστορικών Και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών. Ανοικτά από Τρίτη – Κυριακή, 8.30 – 15.00 Διεύθυνση: Αμφίπολη Σερρών. Τηλ.23220 32474

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης
  • Ένα από τα καλύτερα λαογραφικά Μουσεία της Ευρώπης, το Μουσείο Σαρακατσάνων, βρίσκεται στις Σέρρες. Το 1987 το Prix du Ι’ Annee (Ευρωπαϊκό Βραβείο του Μουσείου της Χρονιάς) απέμεινε στο Μουσείο Σαρακατσάνων ειδική διάκριση εκτιμώντας το σύνολο των στοιχείων που συνθέτουν την ταυτότητα του. Στον ισόγειο χώρο του Μουσείου παρουσιάζεται, σημειολογικά, η τελευταία φάση της νομαδικής ζωής των Σαρακατσάνων, αυτού του Ελληνικού πληθυσμού με τα ιδιότυπα έθιμα και την ξεχωριστή τέχνη. Λειτουργεί καθημερινά εκτός Δευτέρας, από τις 9:00 π.μ. έως 2:00 μ.μ.
    Είσοδος: 1,5€
    Κωνσταντινουπόλεως 62, Τηλ. 23210 62528
    www.sarakatsani-folk-museum.gr

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Λαογραφικό Μουσείο Σαρακατσάνων
  • Το Μουσείο εγκαινιάστηκε το 2003 και προκάλεσε το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό σε αναγνωρισμένου κύρους ανθρώπους της τέχνης. Περιλαμβάνει έξι τμήματα όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει σπάνια εκθέματα τα οποία η Ντίνα και ο Αλέκος Χατζηλίας συγκέντρωναν από το 1965. Η συλλογή περιλαμβάνει αγαλματίδια και εργαλεία από τη νεολιθική εποχή καθώς και εντυπωσιακό πλήθος παραδοσιακών φορεσιών, όπλων, σκευών οικιακής χρήσης, κοσμημάτων, διακοσμητικών, ζωνών, κεντημάτων, χαλιών, πινάκων και αντικειμένων τέχνης από την Ελλάδα και τη Μ.Ασία, από τις αρχές του 19ου αιώνα, καταγράφοντας 200 χρόνια ζωντανής βαλκανικής παράδοσης.

    Λειτουργεί καθημερινά από τις 9:00-13:00 & 18:00-20:30,
    Σαββατοκύριακο κατόπιν συνεννοήσεως. Ι.Δραγούμη 10, τηλ. 23210 24737, 23210 58749).

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Μουσείο Χερσονήσου Αίμου
  • Το νεοσυσταθέν εκκλησιαστικό κειμηλιαρχείο “Ψυχής Άκος” της Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης περιλαμβάνει ένα σημαντικό σύνολο φορητών εικόνων, αργυρών σκευών και χρυσοκέντητων αμφίων. Τα ιερά αυτά κειμήλια προέρχονται από ιερούς ναούς και ιερές μονές των επαρχιών Σερρών και Νιγρίτης, χρονολογούνται από τον 14ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα και αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της πίστεως και της καλλιτεχνικής δημιουργίας της περιοχής μας. Αντιπροσωπεύουν ποικίλα εικονογραφικά θέμα που σχετίζονται με την θεία Λειτουργία, καθώς και θέματα εορτολογίου. Οι παλαιότερες εικόνες ακολουθούν καλλιτεχνικές τάσεις που εμφανίζονται στην Κωνσταντινούπολη και στην Θεσσαλονίκη, ενώ κάποιες από τις νεώτερες προσφέρουν πολύτιμα στοιχεία για την ύπαρξη δύο ζωγραφικών εργαστηρίων και τα καλλιτεχνικά ρεύματα που αυτά εκφράζουν, η καλλιτεχική δράση των οποίων εντοπίζεται τον 17ο και 18ο αιώνα στην μονή Τιμίου Προδρόμου και στη περιοχή της Νιγρίτας αντίστοιχα.

    Στα σημαντικότερα εκθέματα του κειμηλιαρχείου ανήκουν η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας του 14ου αιώνα, δύο δεσποτικές εικόνες του Χριστού Παντοκράτορα και της Παναγίας Βρεφοκρατούσσας που προέρχονται από την ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, δύο εικόνες τέμπλου του Χριστού Παντοκράτορα και της Παναγίας Βρεφοκρατούσσας του 16ου αιώνα από τον παλαιό Μητροπολιτκό Ναό των Αγίων Θεοδώρων Σερρών και μία εικόνα προσκυνηταρίου, έργο του Διονυσίου του εκ Φουρνά, που προέρχεται από τον ιερό ναό Αγίου Αντωνίου Σερρών.

    Λ. Παπαπαύλου 48, Σέρρες (Νομός Σερρών)
    Τηλέφωνο: 23210 68100, 23210 68103, 2321099780
    Φαξ: 2321068117, 2321068119
    Email: mitropoli@imsn.gr

    WebSite: www.imsn.gr

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Εκκλησιαστικό Κειμηλιαρχείο
  • Σε μια ανακαινισμένη πτέρυγα της Μονής, που λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος, εκτίθενται παλαιά εργαλεία τα οποία χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί για την επεξεργασία της ελιάς και την παραγωγή διαφόρων άλλων προϊόντων.
    Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου ,12χλμ απο τις Σέρρες. Λειτουργεί καθημερινά τηλ. 23210 74623

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ προδρομου
  • Βρίσκεται στο 1°χλμ. Σερρών – Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου. Αποτελεί έναν πολύ χρήσιμο οδηγό για τη γνώση, τη μελέτη, αλλά και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής. Εκθέτει ενότητες που περιλαμβάνουν ζώα, πουλιά, φυτά, έντομα και πετρώματα. Σκοπός του είναι η συλλογή και διατήρηση κάθε είδους πανίδας, χλωρίδας και ορυκτού πλούτου. 1°χλμ. Σερρών – Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου.

    Είσοδος: ελεύθερη και κατόπιν συνεννόησης τηλ. 23210-83616

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ προδρομου 1
  • Το Λαογραφικό Μουσείο βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία του Σιδηροκάστρου και είναι μια προσωπική συλλογή και προσφορά του Μιχάλη Τσαρτσίδη. Ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για τις καθημερινές συνήθειες των κατοίκων της περιοχής, για τα κτηνοτροφικά και γεωργικά εργαλεία που χρησιμοποιούσαν, καθώς και να δει πολεμικό υλικό, αλλά και έντυπα από τα χρόνια της Γερμανοβουλγαρικής κατοχής. Σκοποί του Μουσείου είναι η έρευνα της τοπικής ιστορίας και λαογραφίας, η ανάδειξη της ελληνικότητας της Μακεδονίας, η διάσωση των ιστορικών αντικειμένων και η προαγωγή της έρευνας σχετικά με την ιστορία της περιοχής. Το Μουσείο, που περιέχει 4.500 περίπου αντικείμενα, αποτελείται από δύο τμήματα, το ιστορικό και το λαογραφικό.
    Τηλέφωνο για πληροφορίες: 23230 22218-22307. Σιδηρόκαστρο Σερρών.

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Λαογραφικό Ιστορικό ΜουσείοΤσαρτσίδη
  • Έχει συνολικό εμβαδόν 250 τ.μ. και αποτελείται από τρία επίπεδα. Το ημιυπόγειο περιλαμβάνει αίθουσα διδασκαλίας παραδοσιακού χορού και οργάνων. Στον πρώτο όροφο υπάρχει αναπαράσταση οντά υποδοχής από βλάχικο σπίτι, με μιντέρια, υφαντά μαξιλάρια και σοφράδες. Ο δεύτερος όροφος είναι αποκλειστικά χώρος εκθεμάτων. Επίσης υπάρχει βιβλιοθήκη με αξιόλογα ιστορικά βιβλία καθώς και ιματιοθήκη με παραδοσιακές βλάχικες φορεσιές. Βρίσκεται στην οδό Καραϊσκάκη 2, στη συνοικία Ιμαρέτ.
    Επισκέψεις κατόπιν συνεννόησης στο τηλ.23210 23045.

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ ολυμπιος
  • Στην περιοχή «Τσακαλάδες» όπου βρίσκεται το πηγάδι της «Γερακίνας», λειτουργεί το λαογραφικό Μουσείο της «Γερακίνας» το οποίο εγκαινιάστηκε το 2001.
    Μέσα στο χώρο του Μουσείου βρίσκεται αίθουσα προβολών και διάφορα άλλα εκθέματα όπως παραδοσιακές ενδυμασίες, αγροτικά εργαλεία, σκεύη καθημερινής χρήσης και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
    Όλα τα εκθέματα προέρχονται από δωρεές των Νιγριτινών. Πληροφορίες από το Πνευματικό Πολιτιστικό Κέντρο Νιγρίτας: τηλ. 23220 20332.

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Λαογραφικό Μουσείο Γερακίνα
  • Το λαογραφικό μουσείο Σιτοχωρίου, το οποίο στεγάζεται σε αίθουσα, που παραχωρήθηκε από τον τοπικό αγροτικό συνεταιρισμό, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, όπου παλιότερα βρισκόταν το σχολαρχείο του χωριού, που λειτουργούσε ακόμη από την τουρκοκρατία ως το 1968 με την υποστήριξη της Μονής του Σινά, ξεκίνησε ως ιδέα και πέρασε χρονικό διάστημα 8 χρόνων μέχρι να ολοκληρωθεί και να στεγάσει την τοπική λαογραφία και τα όσα κρατούν και μεταφέρουν από πάππου προς πάππου οι κάτοικοι. Την επιμέλεια της έκθεσης είχε ο Σύλλογος Σιτοχωριτών Θεσσαλονίκης και κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρο πολλών κατοίκων για την στέγαση της ιστορίας του χωριού κι έτσι υπάρχει η ελπίδα πως οι επόμενες γενεές δεν θα ξεχάσουν την ιστορία και την παράδοση του τόπου.

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ Λαογραφικό Μουσείο Σιτοχωρίου
  • Το Μουσείο της Παλαιάς Μητρόπολης Σερρών ιδρύθηκε με αφορμή την επαναλειτουργία του βυζαντινού ναού των Αγίων Θεοδώρων (Παλαιά Μητρόπολη) ως προσκυνηματικού ναού. Θεωρήθηκε τότε σκόπιμο να εκτεθούν σε κάποιο χώρο και τα βυζαντινά γλυπτά που προέρχονται από το ίδιο το μνημείο.Η έκθεση τελικά αναπτύχθηκε στο βόρειο πρόσκτισμα του μνημείου και στον αύλειο χώρο. Εκτέθηκαν διάφορα γλυπτά που ανήκαν άλλοτε στο γλυπτό διάκοσμο του ναού, καθώς και διάφορα επιτύμβια μνημεία.Στο εποπτικό υλικό παρουσιάζεται συνοπτικά η ιστορία της πόλης, η οχύρωσή της, καθώς και η ιστορία του μνημείου. Στον αύλειο χώρο τακτοποιήθηκαν σε αναβαθμούς και στους τοίχους γλυπτά και επιγραφές διαφόρων εποχών που προέρχονται από την πόλη των Σερρών και την περιοχή της.

    Ίωνος Δραγούμη 19, Σέρρες (Νομός Σερρών)
    Τηλέφωνο: 2321021465
    Email: protocol@12eba.culture.gr

SERRES AtHellas.gr ΜΟΥΣΕΙΑ ωωωωωωωω

Αξιοθέατα--Αποδράσεις στο Νομό Σερρών .

  • Ελθόντες οι Αθηναίοι, Άγνωνος του Νικίου οικιστού εκπεμφθέντος, Ηδώνας εξελάσαντες έκτισαν το χωρίον τούτο, όπερ πρότερον Εννέα οδοί εκαλούντο … ην Αμφίπολιν Άγνων ωνόμασεν, ότι επ’ αμφότερα περιρρέοντος του Στρυμόνος [δια το περιέχειν αυτήν] τείχει μακρώ απολαβών εκ ποταμού ες ποταμόν περιφανή ες θάλασσάν τε και την ήπειρον ώκισεν”. Θουκυδ. IV, 103.

    “…οι Αθηναίοι ήλθαν πάλιν, υπό την αρχηγίαν του Αγνωνος, υιού του Νικίου, ως οργανωτού της αποικίας, και αφού εξεδίωξαν τους Ηδώνας, έκτισαν την Αμφίπολιν εις την θέσιν, η οποία ωνομάζετο από τότε Εννέα Οδοί…την οποίαν ο Άγνων ωνόμασεν Άμφίπολιν, διότι, καθώς ο ποταμός Στρυμών σχηματίζει αγκώνα, περιρρέοντα αυτήν από βορρά μέχρι νότου, κατεσκεύασεν, από εν σημείον του ποταμού εις άλλο, μακρόν τείχος, χωρίσας τον αγκώνα αυτόν, εντός του οποίου ίδρυσε την πόλιν, περίβλεπτον και από ξηράς και από θαλάσσης”.
    Μετάφρασις, Ελευθερίου Βενιζέλου.

    Η Αμφίπολη, ήταν η σημαντικότερη εστία ελληνισμού κατά τη διάρκεια των μακεδονικών και ρωμαϊκών χρόνων στην  γεωγραφική διαίρεση της Ηδωνίδας και Πιερίδας, περιοχή που καταλάμβανε το χώρο ανάμεσα στα ποτάμια Στρυμόνα και Νέστο και βρεχόταν από τον Στρυμονικό και Πιερικό κόλπο. 

    Κατά τον Ηρόδοτο (Βιβλ. VII,113-114), στη δεύτερη εισβολή των Περσών στην Ελλάδα, ο Ξέρξης, στην περιοχή των εκβολών του Στρυμόνα στον Στρυμονικό κόλπο και, στη θέση της θρακικής πόλης Εννέα οδοί, που έλεγχε τη διάβαση του ποταμού Στρυμόνα και την είσοδο προς την ενδοχώρα,  έθαψε ζωντανά, κατά Περσική συνήθεια, εννέα αγόρια και εννέα κορίτσια των εντοπίων, προκειμένου να εξευμενίσει τους θεούς. 

    Πρώτη προσπάθεια, χωρίς επιτυχία, εποικισμού της περιοχής των εκβολών του Στρυμόνα, απ’ όπου ήταν δυνατός ο έλεγχος της πλούσιας σε ποικίλα αγαθά ενδοχώρας, καθώς και των μεταλλείων του Παγγαίου, έγινε από τον Μιλήσιο Αρισταγόρα το 497/6 π.Χ.  Η αποτυχία του Αρισταγόρα δεν αποθάρρυνε τους Αθηναίους που προσπάθησαν, με  τραγική κατάληξη, να εποικίσουν την περιοχή των Εννέα οδών το 465/4 π.Χ. 

    Η ονομασία της περιοχής και η αποτυχία της εποικιστικής προσπάθειας, συνδέονται κατά την παράδοση, με την κατάρα της όμορφης Φυλλίδας, κόρη επιφανούς ηγεμόνα της περιοχής, που απογοητευμένη από τον εραστή της Δημοφώντα τον Αθηναίο, τον οποίο μάταια περίμενε, κάνοντας εννέα φορές τη διαδρομή από την ενδοχώρα έως και το Στρυμονικό κόλπο να επιστρέψει σε αυτήν κατά τα συμφωνημένα από την Αθήνα, καταράστηκε τους Αθηναίους.

    Το 437/6 π.Χ. και πάλι  Αθηναίοι έποικοι, με αρχηγό τον Άγνωνα του Νικία και με ορμητήριο την παραθαλάσσια πόλη Ηϊόνα, αργότερα επίνειο της Αμφίπολης, κατάφεραν στην θέση της αρχαίας θρακικής πόλης των Εννέα οδών να ιδρύσουν την Αμφίπολη, πόλη περίβλεπτο τόσο από τη θάλασσα όσο και από τη στεριά.

    Η αποικία αυτή των Αθηναίων, σπουδαία από οικονομική και στρατηγική άποψη, έγινε το μήλο της έριδας μεταξύ των Αθηναίων και των Σπαρτιατών κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, με τραγικό κορύφωμα αυτής της διαμάχης, το θάνατο των στρατηγών Κλέωνα και Βρασίδα το 422 π.Χ. μπροστά στα τείχη της.

    Στην κορυφή του λόφου, πάνω στον οποίο χτίσθηκε η πόλη, υψωνόταν η ακρόπολή της, που περιβαλλόταν από ιδιαίτερο τείχος μήκους 2.200 μ. Στα Ανατολικά της πόλης, όπου η πλαγιά του λόφου είναι ομαλή, κατασκευάστηκε για την προστασία της το μακρόν τείχος, τα άκρα του οποίου ενώνοταν με τον ποταμό Στρυμόνα, ενώ ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας ενίσχυσε την άμυνά της, στην ευκολοπρόσβλητη δυτική πλευρά της, κατασκευάζοντας διπλό τείχος και ανεβάζοντας έτσι το σύνολο του μήκους των τειχών της στα 7.500 μ.

    Η αυτονομία της πόλης καταργήθηκε το 357 π.Χ.,  χρονιά που αυτή καταλήφθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Β΄ και  ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό κράτος.

    Έκτοτε η πόλη υπήρξε ισχυρό ορμητήριο των Μακεδόνων, έως και την καταστροφή της τον 1ο αιώνα π.Χ. από τους Θράκες.

    Στην Αμφίπολη την άνοιξη του 334 π.Χ., ο Αλέξανδρος ο Μέγας, συνάντησε με το στρατό του το στόλο των Μακεδόνων, που ναυλοχούσε στην Κερκινίτιδα λίμνη, και ξεκίνησε την πανελλήνια κατά των Περσών εκστρατεία

    Η Αμφίπολη συνδέεται, κατά τρόπο τραγικό, τόσο με το τέλος της γενιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αφού σε αυτή βρήκε το 310/9 π.Χ. άδοξο τέλος η σύζυγός του Ρωξάνη και ο διάδοχός του Αλέξανδρος ο Δ΄, όσο και με το τέλος του Μακεδονικού κράτους, αφού, με την παράδοσή της τον Ιούνιο του 168 π.Χ. στο Ρωμαίο Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο, χάθηκε κάθε ελπίδα αντίστασης του Μακεδόνα βασιλιά Περσέα.

    Μετά τη διαίρεση της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους σε τέσσερα αυτόνομα και αβασίλευτα κράτη, διαίρεση που αποφασίστηκε σε συνέδριο που έγινε στην  Αμφίπολη, η πόλη αυτή ορίστηκε πρωτεύουσα της πρώτης “μερίδας” και σαν τέτοια γνώρισε την πρόοδο και την ευημερία.

    Σημαντικός σταθμός επί της Εγνατίας οδού, σε αυτήν αναπαύτηκε ο Απόστολος Παύλος το 49/50 μ.Χ. (Πράξεις 17.1) όταν από τους Φιλίππους πήγαινε στη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε επισκοπή της μητροπόλεως Θεσσαλονίκης από τον 4ο αιώνα έως και το 692. Οι επιδρομές των σλάβων κατά τον έβδομο αιώνα ερήμωσαν την πόλη και την περιοχή της. Στα κατοπινά χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στη θέση της αρχαίας Αμφίπολης, που απαντάται σε διάφορους συγγραφείς με ονόματα όπως, Μυρίκη, Κράδαιμνα, Ανάδραιμος, Ποπολία κ.τ.λ.,  δημιουργήθηκε ο βυζαντινός οικισμός Μαρμάριο ενώ η περιοχή, μετά την κατάληψη της από τους Τούρκους το 1382-1383 ονομαζόταν Γενί κιόϊ (Νεοχώρι).

    Σήμερα, η θέση της αρχαίας Αμφίπολης, ταυτίζεται με τα ερείπια παλαιάς πόλης στην κορυφή λόφου, νότια του σημερινού ομώνυμου χωριού του Νομού Σερρών.   

    Το 1913-1914 δίπλα στην παλιά γέφυρα του ποταμού Στρυμόνα βρέθηκαν τα τμήματα ενός υπερφυσικού μαρμάρινου Λεονταριού ύψους 5,37 μ. Οι αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν στην περιοχή το 1922 αποκάλυψαν μια ορθογώνια βάση με πλευρά 10,20 μ., πάνω στην οποία το 1936 στήθηκε το μνημείο, που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα και ερμηνεύεται από κάποιους ερευνητές, ως μνημείο του αμφιπολίτη Λαομέδοντα, που ήταν ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ άλλοι το τοποθετούν χρονικά αργότερα και το συνδέουν με ναυμαχία της ελληνιστικής εποχής.

    Το 1956 αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Αμφίπολης, έφεραν στο προσκήνιο τμήματα του περιβόλου της πόλης, δημόσια κτίσματα και ιδιωτικές κατοικίες, καθώς και ένα μεγάλο μέρος από τη νεκρόπολή της. Τα τείχη της πόλης, εντυπωσιακά ακόμη και σήμερα με μόνη τη θέα των υπολειμμάτων τους, είχαν ισχυρούς πύργους για την άμυνα της Αμφίπολης, καθώς και πέντε οχυρές πύλες από τις οποίες, η πλησιέστερη στον ποταμό, οδηγούσε στην περίφημη από το Θουκυδίδη γέφυρα, που ένωνε τις δυο πλευρές του Στρυμόνα, στηριζόμενη σε εκατοντάδες ξύλινους πασσάλους μπηγμένους στην κοίτη του ποταμού.  

    Από τα ιερά της αρχαίας πόλης βρέθηκαν: το Θεσμοφόριο ή Νυμφαίο, ορθογώνια κατασκευή μήκους 7,85χ5,95 μ. έξω από το βόρειο τμήμα του τείχους και το ιερό του Άττι στα βορειοδυτικά του τείχους. Τα σπουδαιότερα όμως ιερά, της Αρτέμιδος Ταυροπόλου και της Αθηνάς, δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί.

    Από τα δημόσια κτίσματα εντυπωσιάζουν τα υπολείμματα του γυμνασίου της πόλης μήκους 49χ 36 μ. καθώς και η δίπλα σε αυτό δωρική στοά μήκους 120 μ.

    Στο χώρο της αρχαίας ακρόπολης, που προστατευόταν από τείχη του 4ου -5ου αιώνα,  αναπτύχθηκε η παλαιοχριστιανική Αμφίπολη, στα όρια της οποίας μετά από ανασκαφές που άρχισαν το 1920, διακόπηκαν και ξανάρχισαν το 1960, βρέθηκαν τέσσερις τρίκλιτες βασιλικές του 5ου και 6ου αιώνα. Όλες οι βασιλικές είναι πλούσια διακοσμημένες με  μαρμαρόστρωτα και ψηφιδωτά δάπεδα. Τα ψηφιδωτά που υπάρχουν στα πλάγια κλίτη εικονίζουν γεωμετρικά σχήματα και φιγούρες από το ζωικό βασίλειο.

    Το εντυπωσιακότερο μνημείο της χριστιανικής Αμφίπολης είναι ένας περίκεντρος ναός, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα. Οι μαρμάρινες κολόνες στο ισόγειο του ναού, που είχε πολυγωνικό πλακόστρωτο κέντρο, είχαν δίζωνα κιονόκρανα που απεικόνιζαν κεφάλια από ζώα και πουλιά, ενώ οι κολόνες του υπερώου είχαν ως διακόσμηση στα κιονόκρανά τους φύλλα ακανθών.

    Έξω από τα τείχη και στην περιοχή που κάποτε ήταν η γέφυρα του ποταμού Στρυμόνα (Πόρος του Μαρμαρίου) σώζονται τα υπολείμματα δυο βυζαντινών πύργων, που είχαν διπλή αποστολή και λειτουργία, χρησιμεύοντας και ως αποθήκες γεωργικών προϊόντων και ως φυλάκια ελέγχου της διάβασης του ποταμού.

    Ο πλησιέστερος προς την Αμφίπολη πύργος, κατασκευάστηκε το 1367 και είναι κτίσμα των ιδρυτών της μονής του Παντοκράτορας του Αγίου Όρους, των αδελφών Αλεξίου και Ιωάννου των Παλαιολόγων.

    Σήμερα ο επισκέπτης του αρχαιολογικού χώρου της Αμφιπόλεως εντυπωσιάζεται από τα εναπομείναντα λαμπρά δείγματα ενός σπουδαίου παρελθόντος, ενώ στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης μπορεί να δει και να θαυμάσει, υποδειγματικά παρουσιαζόμενα, νομίσματα και επιγραφές καθώς και σπάνια ευρήματα του συνόλου της ιστορικής διαδρομής της αρχαίας πόλης.

  • Βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά του νοµού και έχει µήκος 15 χιλιόµετρα. Το φαράγγι
    βρίσκεται ανάµεσα στα όρη Παγγαίο και Μενοίκιο και εκτείνεται από το χωριό Συµβολή µέχρι
    το Σταθµό Άγγιστας. Η είσοδος για τους επισκέπτες είναι από το Δ.Δ της Συµβολής. Το
    φαράγγι είναι γνωστό και ως «Στενά Πέτρας» και «Διώρυγα». Σε τρία σηµεία του φαραγγιού
    έχουν βρεθεί βραχογραφίες που παριστάνουν καµήλες, ελάφια, ιππείς που κρατούν τα ηνία
    των αλόγων και ακόντια, αλλά και αφηρηµένα σχέδια. Εκτιµάται ότι οι βραχογραφίες αυτές
    είναι φτιαγµένες τον 5ο µε 6ο µ.Χ αιώνα. Πλούσια είναι η χλωρίδα και η πανίδα της περιοχής,
    ενώ µε το πέρασµα των αιώνων έχουν δηµιουργηθεί αρκετές σπηλιές και καµάρες κατά µήκος
    της χαράδρας. Τα τελευταία χρόνια στο ποταµό αναπτύσσονται αθλητικές δραστηριότητες
    όπως Rafting, κανό, καγιάκ κ.α.

  • Βρίσκεται στα νότια του νοµού κοντά στις εκβολές του Στρυµόνα. Το χαµηλό ύψος και η
    οµαλότητα του βουνού το καθιστούν τόπο ιδανικό για πεζοπορίες και περιήγηση µε άλογα.
    Χαρακτηρίζεται από χαµηλή βλάστηση και συναντώνται σπάνιες ορχιδέες. Στην περιοχή
    βρίσκεται το παλιό χωριό των Κερδυλίων, µνηµείο της πρώτης πανελλαδικά αντιστασιακής
    δράσης ενάντια στις δυνάµεις του άξονα, κατά τον 2ο Παγκόσµιο Πόλεµο

  • H λίμνη της Κερκίνης, είναι ένας από τούς σπουδαιότερους υγροτόπους της Ελλάδος. Στο σημαντικότατο αυτό βιολογικό σύνολο ζει, αναπτύσσεται και αναπαράγεται σε αριθμό και ποικιλία, ένας πλούσιος κόσμος έμβιων οργανισμών, μια βιοκοινότητα, που η προστασία και διατήρηση της για λόγους ηθικούς, αισθητικούς, επιστημονικούς και οικονομικούς είναι ζωτικής σημασίας.
    H λίμνη της Κερκίνης βρίσκεται 45 χλμ. Δυτικά της πόλης των Σερρών και δίπλα στο χωριό Λιθότοπος. Το όνομα της δανείστηκε από τη μνημονευόμενη στον Αρριανό λίμνη Κερκινίτιδα, όπου τναυλοχούσε ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου,

    « Τηθύςδ’ Ώκεανω Ποταμούς τέκε δινήεντας, Νεϊλόντ’ ‘Αλφειόν τε και Ήριδανόν βαθυδίνην Στρυμόνα Μαίανδρόν τε καί Ίστρον…» Ησιόδου, Θεογονία, στ., 337-339. H λίμνη αυτή βρισκόταν κοντά στις εκβολές του ποταμού Στρυμόνα και στην πόλη της Αμφίπολης, η πριν από μερικές δεκαετίες αποξηραμένη λίμνη τ’ Αχινού.

    H σημερινή τεχνητή λίμνη της Κερκίνης, δημιουργήθηκε, στην θέση του έλους του “Μπουτκόβου”, που ταυτίζεται από τους περισσότερους ερευνητές της ιστορικής γεωγραφίας της Ανατολικής Μακεδονίας, με την αρχαία λίμνη Πρασιάδα. Ο ποταμός Στρυμόνας, που λατρεύτηκε ως θεός κατά την αρχαιότητα για τις πλούσιες δωρεές των υδάτων του στον κάμπο των Σερρών, μα και για την καταστροφική δύναμη του, όταν πλημμύριζε, έμπαινε στην Ελλάδα, προερχόμενος από τη Βουλγαρία, από τα στενά του Ρούπελ και, πριν ενώσει το περιεχόμενο του με τα νερά του Στρυμονικού κόλπου, αναπαυόται στην λίμνη της Κερκίνης, που η δημιουργία της είχε ως σκοπό την ανάσχεση των πλημμύρων, τη συγκράτηση των φερτών υλών και την άρδευση του Σερραϊκού κάμπου.

    Τα έργα δημιουργίας της λίμνης ξεκίνησαν από την εταιρεία Monks-Ulen to 1928-1936 και ολοκληρώθηκαν από το Ελληνικό κράτος. Τα έργα αυτά περιελάμβαναν τη δημιουργία αναχωμάτων, την κατασκευή φράγματος, την αποξήρανση της λίμνης του Αχινού, τη δημιουργία διωρύγων άρδευσης, την κατασκευή δικτύου τάφρων και τη διευθέτηση χειμάρρων, έτσι ώστε να αυξηθεί και ταυτόχρονα να προστατευτεί η γεωργική παραγωγή, που ως η κυρία οικονομική δραστηριότητα του Νομού Σερρών εξαρτάται άμεσα από την υδροδοτική ικανότητα της λίμνης Κερκίνης.

    H δημιουργία του τεχνικού αυτού ταμιευτήρα υδάτων ευνόησε την ανάπτυξη μιας βιοκοινότητας φυτικών και ζωικών ειδών σε ένα σπάνιας ομορφιάς υγρότοπο που προστατεύεται από τη συνθήκη Ramsar, την Ελληνική Νομοθεσία και την Οδηγία της Ε.Ο.Κ. 79/409. Στο παρυδάτιο δάσος βρίσκουν καταφύγιο 276 καταγεγραμμένα είδη πουλιών που αποτελούν το 68% των ειδών που υπάρχουν στην χώρα μας, 70 από τα οποία, καθώς είναι σπάνια ή κινδυνεύοντα, όπως ο αργυροπελεκάνος, ο ροδοπελεκάνος, η λαγγόνα, ο νυκτοκόρακας, η χουλιαρομύτα, η χαλκόκοτα, ο μαυροπελαργός και όλοι οι τσικνιάδες, θεωρούνται προστατευόμενα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Με τα χρόνια, η χωρητικότητα της λίμνης περιορίστηκε από τα φερτά υλικά του ποταμού Στρυμόνα και έτσι το 1982 κατασκευάστηκε ένα νέο φράγμα, με νέα αναχώματα, που αύξησε την επιφάνεια της λίμνης εποχιακά από 54.000 έως και 72.000 στρέμματα, με περιοδική μεταβολή της στάθμης από τα + 32 m έως και τα + 36 m. H αύξηση του ύψους των νερών επηρέασε τη δυναμική του υγροτόπου, καθώς, ένα μέρος από τα υγρολίβαδα έχασε την πλούσια υδροχαρή του βλάστηση και οι καλαμώνες αφανίζονται, ενώ, ένα μεγάλο μέρος από το παρυδάτιο δάσος, εξ αιτίας των νέων αναχωμάτων, μετατράπηκε σε χωράφια, με προφανή επίδραση στους πληθυσμούς των πουλιών, που έκτιζαν τις φωλιές τους πάνω στα κλαδιά των δέντρων.

    Παρ’ όλα αυτά, η σχετικά ρηχή, στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, λίμνη, σε συνδυασμό με τα οικοσυστήματα των ορεινών όγκων της Κερκίνης (Μπέλες) και του Μαυροβουνίου (Κρούσια), που καθρεπτίζουν τις κορφές τους στα νερά της, ευνοούν την ανάπτυξη μιας υψηλής βιολογικής παραγωγικότητας που επαυξάνεται από τις θρεπτικές ύλες που κουβαλά στη λίμνη ο ποταμός Στρυμόνας. Ο συνδυασμός των τριών στοιχείων – ποικιλότητα βλάστησης, νερό, και γόνιμο έδαφος – δημιουργεί στην περιοχή ένα αρκετά σημαντικό αριθμό βιοτόπων που διαφέρουν στη δομή τους και στη λειτουργικότητα τους.
    Την άνοιξη, καθώς η λίμνη πλημμυρίζει, το δάσος από ιτιές, αλμυρίκια, πλατάνια, σκλήθρα και λευκές αποτελεί έναν σημαντικότατο χώρο αναπαραγωγής και φωλιασμού των υδρόβιων πουλιών, ενώ ο εντυπωσιακότατος τάπητας από νούφαρα, που καλύπτει σχεδόν 7 τ.χ. προσφέρει ένα εξαιρετικό καταφύγιο για τα ψάρια. Στα υγρά λιβάδια με την πλούσια ελόβια βλάστηση, οι ερωδιοί, οι χουλιαρομύτες και οι χαλκόκοτες βρίσκουν πλούσια τροφή, ενώ στα ρηχότερα νερά αφθονεί η σαλβίνια και το νεροκάστανο, τροφή εξαιρετική για τα υδρόβια πουλιά της λίμνης.
    Το χειμώνα, που η στάθμη της λίμνης πέφτει, αλλάζει η σύνθεση της ορνιθοπανίδας, όμως η ποικιλότητά της παραμένει υψηλή.

    Στα νερά της λίμνης υπάρχουν περισσότερα από τριάντα είδη ψαριών, όπως ο κυπρίνος (γριβάδι), το χέλι, η πεταλούδα, ο γουλιανός κλπ. ενώ στα όριά της ζει ένας σημαντικός αριθμός διαφορετικών αμφιβίων, ερπετών και ασπόνδυλων ειδών. Στα άκρα του παρυδάτιου δάσους ζει ο μεγαλύτερος αριθμός βουβαλιών στην Ελλάδα. Στην ευρύτερη περιοχή, που γειτονεύει με τη λίμνη, ζουν πολλά θηλαστικά, όπως το τσακάλι, ο λύκος, η αγριόγατα, ο λαγός, η αλεπού, η νυφίτσα, το ζαρκάδι, ο ασβός κ.τ.λ. Σήμερα, η αφθονία της τροφής στα νερά της λίμνης, η γεωγραφική της θέση, η ποικιλότητα των βιοτόπων και της βλάστησης της συμβάλλουν, ώστε ο υγροβιότοπος αυτός να είναι ένα σπουδαιότατο περιβάλλον για την ανάπτυξη της ορνιθοπανίδας, που βρίσκει εδώ ιδανικές συνθήκες διαβίωσης και αναπαραγωγής, ενώ η λίμνη, αυτή καθ’ αυτή, καλύπτει τεράστιας σημασίας οικολογικές και οικονομικές απαιτήσεις.

  • O Λαϊλιάς, ο σπουδαιότερος δασικός πνεύμονας του νομού Σερρών και ο σημαντικότερος τόπος αναψυχής των Σερραίων, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα των βουνών της Βρόντους. Με έκταση 33.000 στρεμμάτων, το δάσος αποτελείται, κυρίως, από δασική πεύκη και οξιά. Βρίσκεται, ο ορεινός όγκος του Λαϊλιά, βόρεια από την πόλη των Σερρών και σε απόσταση 25 χλμ., με κατεύθυνση από ΒΑ προς ΝΔ. Το ύψος της ορεινής αυτής ζώνης, από την επιφάνεια της θάλασσας, κυμαίνεται, από 700μ. (Ρέμα Κονλού) έως και την Κορυφή Αλή Μπαμπάς (ύψος 1849μ.) απ’ όπου ο ορειβάτης, καθώς φυσά ο παγερός Βοριάς από τη χιονισμένη Θράκη, κάνοντας αίθρια τα πάντα, θεάται, στην ολότητά του, τον πολύχρωμο, τον ωραιόφθαλμο, τον καρποδότη κάμπο των Σερρών.

    Το όνομα Λαϊλιάς, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, προήλθε από παραφθορά του τουρκικού τοπωνυμίου Yailas=Γιαϊλιάς, που σημαίνει παραθεριστικός οικισμός, ενώ ετυμολογείται και από παραφθορά του ονόματος του αγίου των Ελληνικών βουνών Προφήτου Ηλία.

    Kατά τον Τούρκο περιηγητή Ελβιά Τσελεμπή, που επισκέφθηκε τον Λαϊλιά το 1668 «…πράγματι, το βουνό αυτό, <είναι> τόπος με λαμπρό αέρα, αληθής θελξικάρδιος παράδεισος, ανώτερος του οποίου δεν υπάρχει». Για την εξυπηρέτηση των 2.000 παραθεριστών, πάντα κατά τον ίδιο περιηγητή, υπήρχαν διάσπαρτα στο δάσος του Λαϊλιά, περίπου σαράντα Τζαμιά, δύο Λουτρά, ένα Σχολείο, Χάνια (Πανδοχεία) και ιεροδικαστήριο.

    Το ανάγλυφο της περιοχής του βουνού, κατά κανόνα, παρουσιάζει σειρές από ομαλές κορυφές, ενώ, από υδρολογική άποψη, η περιοχή αποτελεί τμήμα της λεκάνης απορροής του ποταμού Κρουσοβίτη.

    Γεωλογικά, ο Λαϊλιάς, είναι τμήμα της  κρυσταλλοσχιστώδους μάζας του ορεινού όγκου της Ροδόπης και έχει πετρώματα, κυρίως, υψηλού βαθμού μεταμορφώσεως,  όπως γνεύσιο,  μάρμαρα,  σχιστόλιθο.  Η ηλικία των πετρωμάτων χρονολογείται από την Προκάμβιο έως και την Κατωπαλαιοζωική εποχή.

    Το βιοκλίμα της περιοχής είναι όμοιο με τα βιοκλίματα της μεσευρώπης και έτσι ο Λαϊλιάς έχει υπέρυγρο βιόκλιμα με δριμύ χειμώνα.

    Ο επισκέπτης του Λαϊλιά, εντυπωσιάζεται από την πλούσια χλωρίδα του, στην οποία έχουν καταγραφεί 515 είδη, από τα οποία τα 345 είναι πολυετή ποώδη, τα 44 θάμνοι ή δενδρύλλια, τα 22 δέντρα και τα 104 μονοετή είδη, ενώ είκοσι και μία ποικιλίες φυτών και κατώτερες φυτικές μονάδες, από τη χλωρίδα του δάσους, είναι μοναδικές, μερικές σε ολόκληρη την Ελλάδα και κάποιες στο βορειοελλαδικό χώρο.

    Το χειμώνα σιωπά το δάσος του Λαϊλιά, καθώς σκεπάζεται από τις υγροπόρευτες αέριες νεφέλες, που δροσοντυνουν την οξιά και θηριόμορφες όψεις δίνουν στα βαρυχιονισμένα κέδρα. Όλα στο δάσος προσδοκούν των ζωντανών τη γλυκιά θέα, τον Ήλιο, που τον πολύβουο, τον πολύχρωμο, τον πολυάνθιστο, τον πανεύοσμο κόσμο του δάσους θα αναστήσει. Την Άνοιξη και, ρ κυρίως, την εποχή της βλαστικής περιόδου, το δάσος χρώμα, καθώς ανθίζουν οι προάγγελοι της άνοιξης, τα βολβόφυτα και τα κονδυλόφυτα: Crocus bilforus, Crocus pulchellas κ.λ.π..

    Στην πανίδα του Λαϊλιά καταγράφεται ένας πλούσιος κόσμος θηλαστικών, με χαρακτηριστικότερα είδη: το λαγό (Lepus europaeus), τον Ασβό (Meles meles), την Αλεπού (Vulpes vulpes), το Ζαρκάδι (Capreolus capreolus), τον Αγριόχοιρο (Sus scrofa), την Αγριόγατα (Felis sylvestris) κ.α., ενώ, ενίοτε, ο λύκος και η αρκούδα βρίσκουν καταφύγιο στις πιο απρόσιτες για τον άνθρωπο γωνιές του δάσους. Περισσότερα από σαράντα είδη πτηνών υπάρχουν μέσα στο οικοσύστημα του Λαϊλιά, με χαρακτηριστικότερα, το Ξεφτέρι (accipiter nisus), το Ψευταϊδόνι (Cettia cetti), το Φιδαετό (Circaetus   gallicus),   τον Αετομάχο  (Lanius collurio) κ.α.

    Στις ανατολικές και δυτικές  πλευρές του  δάσους ζουν διάφορα είδη ερπετών όπως π.χ., ο Λαφιάτης (Ela- Μpie guatuorlneata), η Πρασινόσαυρα (Lacerta viribis), η Βαλκανόσαυρα (Pobarcis taurica), η Οχιά (Vipera ammodyts) κ.α. ενώ στα αμφίβια, που ζουν στις υγρότερες περιοχές του δάσους, έχουν καταγραφεί ο Πρασινόφρυνος (Bufo viridis), ο Χωματόφρυνος (Bufo bufo), ο Τρίτωνας (Triturus cristatus) κ.α. Oι καλυμμένες από δάση οξιάς και ορεινής πεύκης πλαγιές των κορυφών του Λαϊλιά (με κωδικό GR 1260007 στο πρόγραμμα NATURA 2000), προσφέρουν στον επισκέπτη του δάσους δυνατότητες για κυνήγι, κατασκήνωση, χειμερινά αθλήματα, φωτογραφία, ζωγραφική, μελέτη τής φύσης, αναρρίχηση, ορεινή ποδηλασία και πεζοπορία στο περιπατητικό μονοπάτι Ε6.

    Στο κέντρο σχεδόν του Λαϊλιά υπάρχει ο Σφαγνώνας Μπαλτά Τσαΐρ, ένας σπουδαίας σημασίας για τη μελέτη της ιστορίας του δάσους, παλαιοβοτανικός χώρος. Ο Σφαγνώνας έχει ανακηρυχθεί «Διατηρητέο μνημείο της Φύσης» και περιοχή «ιδιαιτέρου Φυσικού κάλλους». Στην υδατοβριθή αυτή περιοχή, με την πλούσια βλάστηση, υπάρχουν υποδομές αναψυχής των επισκεπτών.

    Ιστορικά   στοιχεία,   που   εντοπίστηκαν   στο ευρύτερο ορεινό συγκρότημα της Βροντούς δείχνουν πως η περιοχή του  Λαϊλιά  κατοικήθηκε από την  πρώιμη νεολιθική εποχή.

    Το αποτέλεσμα μελετών, για την εξέλιξη της βλάστησης στο δάσος του Λαϊλιά, βεβαιώνει τις σημαντικές αλλαγές από ανθρώπινη επέμβαση που έγιναν σε αυτό περί το 1200π.Χ., εποχή εγκατάστασης στην περιοχή της φυλής των Σιριοπαιόνων. Οι Σιριοπαίονες, στην πρώιμη αρχαϊκή εποχή, στήριξαν την αύξηση της ισχύος τους στην εκμετάλλευση   των   επιφανειακών μεταλλευμάτων που υπήρχαν στην περιοχή του Δάσους και στην ξύλευση της ελάτης, σε τέτοιο βαθμό, που άλλαξαν με αυτή τους τη δραστηριότητα την ισορροπία στη χλωρίδα του δάσους.
    Η ύπαρξη στην εξωδασική ζώνη, και κοντά στο χωριό Ορεινή, αρχαίου κάστρου και μεταλλουργείου σιδήρου μας βεβαιώνει πως, πράγματι, η ξύλευση του δάσους από τους αρχαίους κατοίκους γινόταν για την καμίνευση μεταλλεύματος από το οποίο κατασκεύαζαν όπλα και σιδηρά εργαλεία, πιθανότατα και αργυρά κοσμήματα, όπως και οι κάτοικοι της Άνω Βρόντους (χωριό   βόρεια   του Λαϊλια) που, εως και το 1913, σε οκτώ χυτήρια, κατασκεύαζαν με παλαιές μεθόδους σιδερένια σκεύη και εργαλεία με πρώτη ύλη από το δάσος και το έδαφος του βουνού. Στο Λαϊλιά και στη θέση «Ολύμπια» λειτουργεί από το 1956, με ευθύνη του Ορειβα­τικού Συλλόγου Σερρών ένα θαυμάσιο καταφύγιο, που προσφέρει πολιτισμένες υπηρεσίες στους πεζοπόρους και επισκέπτες του δάσους. Από το 1980 στη θέση «Κατιμέρια» υπάρχει το Σαλέ του Ορειβατικού Συλλόγου που, εκτός από την υψηλής ποιότητας προσφορά υπηρεσιών στους χιλιάδες εκδρομείς, υποστηρίζει, μία ελεγχόμενη πίστα καταβάσεων μήκους 1.000 μ, που εξυπηρετείται με αναβατήρα Ski Lift μήκους 900μ. και δυνατότητα ανάβασης στην κορυφή του Αλή Μπαμπά 800μ. χιονοδρόμων την ώρα.

    Στον Λαϊλιά, για τους extreme χιονοδρόμους, λειτoupγoύv ανάλογες των δυνατοτήτων τους πίστες, ενώ η πίστα για τους αθλητές του διάθλου θεωρείται μια από τις καλύτερες της Ελλάδος.

    Ένα από τα γραφικότερα μονοπάτια του Λαϊλιά οδηγεί σε έναν τεράστιο μονόλιθο, το βράχο της «Κατίγκας». Οι Τούρκοι ονόμαζαν το βράχο «Αγί-Καγιασί», που πάει να πει, βράχος της αρκούδας. Από την κορυφή του φυσικού αυτού μνημείου, ο τολμηρός ορειβάτης θαυμάζει, σε όλες τις εποχές του χρόνου, το μοναδικής ομορφιάς δάσος οξιάς και ορεινής πεύκης, που πολύχρωμο απλώνεται μπροστά του.

    Οι πιο ευαίσθητοι στη φαντασία από τους επισκέπτες αυτής της περιοχής, επηρεασμένοι ίσως και από το θρύλο που θέλει την Κατίγκα, την όμορφη αλλά απογοητευμένη από την αθέτηση υποσχέσεως του αγαπημένου της τσελιγκοπούλα, να δίνει τέλος στη ζωή της πέφτοντας στο κενό από την κορυφή του βράχου, ακούν, καθώς ο αέρας σφυρίζει στα κλαδιά της οξιάς, τη σπαρακτική φωνή της. Ένας ακόμη θρύλος, που σχετίζεται με το δάσος του Λαϊλιά, σώζεται στις ταξιδιωτικές αναμνήσεις του Εβλιά Τσελεμπή. Σύμφωνα με αυτόν το θρύλο, στο πυκνό δάσος του Λαϊλιά, ζούσε κάποτε ή, λατρευόταν εκεί, ο Πέρσης Ζαλ, ο μυθικός Ζαρατούστρα.

    Ο θρύλος αυτός σώζει μνήμες από την κάποτε μακροχρόνια παρουσία των Περσών στην περιοχή των Σερρών. Κατά τον Ηρόδοτο (V 12-6) οι Πέρσες έζησαν στην περιοχή του κάμπου των Σερρών δύο φορές. Την πρώτη το 513-512 π.Χ. όταν ο Μεγάβαζος, στρατηγός του Δαρείου Α’, αιχμαλώτισε και μετέφερε με τη βία τους Σιριοπαίονες στα βάθη της Περσίας και τη δεύτερη, μετά την ήττα τους στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ. (Ηρόδοτος VIII 115-16), προκειμένου να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους.

    Στο δάσος του Λαϊλιά, που προστατεύεται από νόμους και αποφάσεις της Ελληνικής Πολιτείας και την Οδηγία 92/43/Ε.Ο.Κ – Δίκτυο ΦΥΣΗ 2000, κάθε χρόνο γίνονται λαϊκές εκδηλώσεις, με κέντρο το γραφικό παρεκκλήσι της Κοιμήσεως  της Θεοτόκου.

  • Στη βόρεια πλευρά του Aλή Mπαμπά, μέσα σε δάσος από οξυές και πεύκα, σε υψόμετρο 1600μ. βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο του Λαϊλιά, δημιούργημα του Eλληνικού Oρειβατικού Συλλόγου (EOΣ) Σερρών. Aπέχει από την πόλη των Σερρών είκοσι επτά (27) χιλ. και ο δρόμος που το συνδέει με την πόλη είναι ασφαλτοστρωμένος και εκχιονίζεται καθημερινά , στις περιόδους των χιονοπτώσεων. Διαθέτει μιά βασική χιονοδρομική πίστα συνολικού μήκους χιλίων (1000)μ. και πλάτους 60μ. η οποία εξυπηρετείται από ένα συρόμενο χιονοδρομικό αναβατήρα, μήκους 850μ,που μπορεί να μεταφέρει επτακόσια (700) άτομα την ώρα. Tελευταία,έγινε επέκταση του αναβατήρα αυτού κατά άλλα 200μ , ώστε να φθάνει μέχρι την κορυφή του βουνού (υψόμετρο 1850 μ.). Yπάρχει ένας ακόμη μικρός συρόμενος αναβατήρας,μήκους 200μ για αρχάριους.
    Στην αφετηρία της πίστας γίνονται ενοικιάσεις σύνεργων του σκι για τους μη οργανωμένους ερασιτέχνες. Για τους αρχάριους , λειτουργούν στο χιονοδρομικό κέντρο ιδιωτικές Σχολές εκμάθησης της τεχνικής του σκι, στην οποία διδάσκουν έμπειροι καθηγητές.Mε φωτισμό που έχει τοποθετηθεί στην πίστα, προσφέρεται αυτή και για νυκτερινό σκι.
    H θέα των σκιερ, στη φωτιζόμενη πίστα, μέσα στο δάσος οξυάς και έλατου,είναι φαντασμαγορική.
    Στο τέρμα της χιονοδρομικής πίστας υπάρχει και λειτουργεί ένα ωραιότατο σύγχρονο χιονοδρομικό περίπτερο-ΣAΛE-,με εστιατόριο, αναψυκτήριο και κοιτώνες, που διαθέτει κεντρική θέρμανση.
    (τηλ. 2321-58783)
    Στο χιονοδρομικό κέντρο του Λαϊλιά πραγματοποιούνται κάθε χρόνο αγώνες καταβάσεων και δρόμου αντοχής, πανελλήνιοι, περιφερειακά πρωταθλήματα,τοπικοί και άλλοι χιονοδρομικοί διεθνείς αγώνες.Tο χιονοδρομικό κέντρο λειτουργεί κάθε Παρασκευή-Σάββατο-Kυριακή και όλες τις αργίες (τηλ.2321-58784, 62400)
    Eίναι ένα από τα αξιολογώτερα χιονοδρομικά κέντρα της Eλλάδας, το οποίο κάθε Σαββατοκύριακο, συγκεντρώνει πάρα πολλούς λάτρεις του σκι,τόσο ερασιτέχνες όσο και αθλητές, όχι μόνο Σερραίους αλλά και από όμορους Nομούς, κυρίως της Θεσ/νίκης.
    Χαρακτηρίζεται από πολύ καλή χιόνωση, που διαρκεί 3 1/2 με 4 μήνες (τέλος Nοεμβρίου με μέσα Mαρτίου),η οποία σε συνδυασμό με την πολύ καλή κατάσταση των πιστών και την κατάφυτη περιοχή στην οποία βρίσκονται, δημιουργεί άριστες προϋποθέσεις προσέλκυσης του κόσμου, ενισχυομένου αυτού και από την εύκολη πρόσβαση , λόγω του πολύ καλού,βατού και σύντομου οδικού δικτύου. H μαζική εξυπηρέτηση διανυκτερεύσεων, αν εξαιρέσουμε τους λίγους κοιτώνες του Σαλέ, που εξυπηρετεί κυρίως αθλητές, και τις λίγες κλίνες για ογδόντα (80) άτομα του ορειβατικού καταφυγίου του EOΣ, το οποίο είναι κτίριο τριόροφο, σε άριστη κατάσταση με κεντρική θέρμανση, γίνεται από τα ξενοδοχεία της πόλης των Σερρών. Για τη φιλοξενία στο καταφύγιο απαιτείται προσυνεννόηση με τον EOΣ.Tο καταφύγιο απέχει από την πίστα περίπου τρία (3) χιλ..Yπάρχουν μεγαλόπνοα σχέδια για ξενοδοχειακή υποδομή,αθλητικές εγκαταστάσεις, χώρους αναψυχής, κατασκευή νέων πιστών, δρόμων αντοχής κλπ. ώστε ο Λαϊλιάς να καταστεί ένα από τα πιο σύγχρονα Aθλητικά Kέντρα, εφάμιλλο αυτών της Eυρώπης.’Eργα μεγάλα, που όμως δεν θα αργήσουν να υλοποιηθούν,αρκεί να δοθεί η προτεραιότητα. Oι Σερραίοι τρέφουν μια παραδοσιακή λατρεία για το δάσος αυτό του Λαϊλιά,το φυλάγουν σαν κόρη οφθαλμού, και το χαίρονται όλες τις εποχές του έτους, γιατί είναι κοντινό, πολύτιμο και πάντοτε πανέμορφο. Eίναι ευαίσθητοι σε οποιαδήποτε επέμβαση που θα μπορούσε να τραυματίσει αυτόν το μοναδικό σε τελειότητα πνεύμονα πρασίνου που υπάρχει στο Nομό. Tο έχουν σημαία τους και υπερηφανεύονται γι’ αυτό.


     http://www.lailias.com/index.php

  • “Ή φύση πολυμήχανη, έφτιαξε, για τα μάτια του αετού την παγγεννήτρα πλάση και για τον τυφλοπόντικα την ομορφιά που κρύβεται μέσα στης γης τα σκοτεινά και  κρύα  σπλάχνα “.

    Ένα από τα ωραιότερα σπήλαια της Ελλάδας, με φανταστικό σε ομορφιά και πλούτο διάκοσμο, βρίσκεται νοτιοανατολικά της ιστορικής κωμοπόλεως της Αλιστράτης και  σε απόσταση 6 χιλιομέτρων απ’ αυτή.

    Η Αλιστράτη υπήρξε, κατά τους μέσους χρόνους της τουρκοκρατίας, ένα μείζονος σημασίας θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο. Το όνομα της κωμοπόλεως, που οφείλεται στην ύπαρξη ναού αφιερωμένου στη μνήμη του Αγίου Ευστρατίου ή, κατά μια άλλη εκδοχή, σε ναό που τιμούσε τη σύναξη των Αρχιστρατήγων Γαβριήλ και Μιχαήλ πέριξ του οποίου κτίσθηκε το πόλισμα, αναφέρεται σε έγγραφα της Ιεράς Μονής Εικοσιφοίνισσας που χρονολογούνται περί τα μέσα του 15ου αιώνα.

    Υπήρξε, η κωμόπολη της Αλιστράτης στις αρχές του 19ου αιώνα έδρα Μητροπολίτου και η ευπορία των κατοίκων της επέτρεπε την εκδήλωση των φιλόμουσων αισθημάτων τους με τη λειτουργία και συντήρηση μιας “Κεντρικής Ελληνικής Σχολής”, περίφημης, κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, για την ποιότητα των παρεχομένων γνώσεων στους σπουδαστές της, καθώς και ενός Αρρεναγωγείου, ενός Παρθεναγωγείου και ενός Οικοτροφείου.

    Η κωμόπολη, ως κέντρο Ελληνισμού, βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων του Μακεδονικού Αγώνα, καθώς, οι κάτοικοι της υπερασπίστηκαν σθεναρά την πάτρια πίστη και την ελληνικότητά τους. Η αξιόλογη αυτή παραδοσιακή κοινότητα, που ακόμη και σήμερα κρατά, σε πείσμα των καιρών, μερικά σημαντικά για την αρχιτεκτονική τους λαϊκά αρχοντικά, είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου, που πρωτοστατεί στην ανάδειξη του μοναδικού για τα γεωγλυπτά  του Σπηλαίου της.

    To σπήλαιο, με γνωστή έως και σήμερα επιφάνεια 25.000 τ.μ. είναι σχεδόν επίπεδο και βρίσκεται στη θέση “πετρωτό”. Στους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής ήταν γνωστό από τις διηγήσεις συμπολιτών τους που, είτε για λόγους θήρας αγριοπερίστερων είτε από περιέργεια, κατέβαιναν στα έγκατα του, όπως π.χ. η αποστολή εξερεύνησης του σπηλαίου που οργανώθηκε από το δάσκαλο Δημήτριο Ν. Ιατρίδη το Σεπτέμβριο του 1958.

    Το 1975 η τότε κοινότητα της Αλιστράτης με έγγραφό της γνωστοποίησε την ύπαρξη του σπηλαίου στην Σπηλαιολογική Εταιρεία Ελλάδος, η οποία υπό την καθοδήγηση του καθηγητού της Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου των Αθηνών Ν. Συμεωνίδη δραστηριοποιήθηκε προς την κατεύθυνση της έρευνάς του.

    Πολυμήχανη η φύση, έφτιαξε για τα μάτια του αετού την παγγεννήτρα πλάση, και για τον τυφλοπόντικα την ομορφιά που κρύβεται μέσα στης γης τα σπλάχνα τα σκοτεινά και κρύα..

    Τα σπήλαια δημιουργούνται από τη χημική και μηχανική αποσάθρωση, που προξενεί η ροή του νερού στην επιφάνεια της γης σε διάφορα πετρώματα, που βρίσκονται στα έγκατά της. Το νερό, από διάφορα ρήγματα και ασυνέχειες που παρουσιάζουν, κυρίως, τα ασβεστολιθικά πετρώματα, εισχωρεί στο εσωτερικό τους, διαλύει τον όγκο τους και σχηματίζει διάφορα καρστικά φαινόμενα, όπως υπόγειους αγωγούς, στοές, καταβόθρες και σπήλαια.

    Το θαυμάσιο σπήλαιο της Αλιστράτης, με το μοναδικό φυσικό εξαερισμό σε όλα τα τμήματά του, οφείλει τη γέννησή του σε τέτοια φαινόμενα που ξεκίνησαν τη δράση τους πριν από 2.οοο.οοο χρόνια.

    Ο επισκέπτης του σπηλαίου της Αλιστράτης, στον σπηλαιολογικό του περίπατο, ακολουθεί μια υποδειγματικά προκαθορισμένη διαδρομή, που τον οδηγεί από τη μεγαλοπρεπή είσοδο του σπηλαίου στην κύρια αίθουσα, διαστάσεων 6ο μ. πλάτος, 100 μήκος και ύψος 20-30 μέτρα. Οι ιδανικές προϋποθέσεις για την ασφάλεια του αγγίζουν τα όρια του τέλειου  με το “μίτο της Αριάδνης”, που δεν είναι παρά ένα σχοινί καθοδήγησης του επισκέπτη με σιγουριά προς την έξοδο του σπηλαίου στην ακραία περίπτωση που, σε διακοπή του  κύριου φωτισμού, δεν λειτουργήσουν τα βοηθητικά συστήματα.

    Μέσα στην κύρια αίθουσα τα συναισθήματα του επισκέπτη από την υπερβολή της ομορφιάς είναι μοναδικά. Από την έντονη σταγονορροή στον χώρο αυτό σχηματίσθηκαν σταλακτίτες που κρέμονται από την οροφή και σταλαγμίτες που υψώνονται από το επίπεδο δάπεδο της αίθουσας. Κολόνες, που δημιουργήθηκαν από την ένωση σταλακτίτη και σταλαγμίτη, αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του επισκέπτη, ενώ τα διάφορα πολύχρωμα επιφλοιώματα δίνουν στην αίθουσα μια μοναδική χάρη.

    Καθώς ο επισκέπτης συνεχίζει την εξερεύνηση του μέσα στις στοές του σπηλαίου, συναντά διαδοχικά νέους θαλάμους μικρότερους της κύριας αίθουσας με κατάλευκους σταλακτίτες και εντυπωσιακούς σε σχήματα εκκεντρίτες και ελικτίτες, ενώ στο τέλος της διαδρομής του, που είναι περίπου 1100 μέτρα, ένα μοναδικό σε πυκνότητα δάσος από σταλαγμίτες, ύψους έως και 10 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων, αφήνει άφωνο τον επισκέπτη στη θέα  της πρωτογέννητης ομορφιάς.
    Σε μια παράλληλη, προς την κύρια, διαδρομή, που ξεκινά από την αίθουσα υποδοχής, ο επισκέπτης συναντά διαφόρων μεγεθών αίθουσες με πολύχρωμους σταλακτίτες μήκους 15 μέτρων. Η στοά αυτή, με εξίσου πλούσιο διάκοσμο και ποικιλία στις μορφές των γεωγλυπτών της προς τον κύριο διάδρομο ξενάγησης, με τον οποίο και ενώνεται, φτάνει σε μερικά σημεία της διαδρομής της σε ύψος που ξεπερνά τα 35 μ. Μέσα στο σπήλαιο, που η θερμοκρασία του είναι σταθερά στους 20 βαθμούς Κελσίου, ενώ η υγρασία του στο 70 με 75 % ζουν διάφοροι σπηλαιόβιοι οργανισμοί, όπως Δολιχόποδα , Μυριόποδα και ελάχιστες πια Νυχτερίδες που τον καιρό της Βασιλείας τους στο σπήλαιο άφησαν υπό τη μορφή των περιττωμάτων τους μια πλούσια οργανική ύλη το “Γκουανό” που σήμερα είναι η βάση της τροφικής αλυσίδας μιας πλούσιας πανίδας.

    Σε απόσταση μικρή από το τουριστικά άψογα αξιοποιημένο σπήλαιο βρίσκεται το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη μήκους 15 χλμ και βάθους, σε μερικά του σημεία, που φτάνει τα 80 με 100 μέτρα. Το Φαράγγι ξεκινά από τα όρια του δημοτικού διαμερίσματος της Συμβολής και τερματίζει θεαματικά στην πεντάτοξη πέτρινη γέφυρα της Αγγίστας. Κατά μήκος της ροής του ποταμού, που σχηματίζει “μαιάνδρους” και προσφέρεται για “ράφτινγκ”, υπάρχουν στις βραχώδεις πλαγιές του φαραγγιού μικρά και μεγάλα σπήλαια, τα οποία κάποτε πρόσφεραν προστασία σε μικρές προφανώς ανθρώπινες κοινότητες την ύπαρξη των οποίων μαρτυρούν τα βραχογραφήματα, έργα του 5ου – 6ου μ.Χ. αιώνα που παριστάνουν διάφορα ζώα, όπως π.χ. ελάφια και καμήλες, καθώς και σκηνές του καθημερινού βίου.

    Η τοπική παράδοση θέλει το φαράγγι του Αγγίτη, που είναι γνωστό στους κατοίκους της περιοχής και ως “Στενά της Πέτρας” ή “Διώρυγα” να είναι τεχνικό έργο των Μακεδόνων του Φιλίππου του Β’, όμως, είναι βέβαιο, πως πρόκειται για μια επιγενετική κοιλάδα του ποταμού που προέκυψε από τις εξελικτικές γεωλογικές δράσεις ανάμεσα στις οροσειρές του Παγγαίου και του Μενοικίου. Ακολουθώντας φυσικά μονοπάτια που ξεκινούν από τη Συμβολή, τη Λευκοθέα και, βέβαια, το σπήλαιο της Αλιστράτης, ο περιπατητής έχει πρόσβαση στο Φαράγγι, που έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

  • Πρόκειται για τον υγρότοπο των εκβολών του Στρυµόνα κοντά στο Δ.Δ. της Αµφίπολης.
    Αποτελεί καταφύγιο πολλών υδρόβιων ζώων και πτηνών, υπέστη όµως σηµαντικές αλλοιώσεις
    από την κατασκευή της Εγνατίας οδού.

  • Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νοµού. Η βλάστηση στο Παγγαίο είναι πολυποίκιλη,
    καθώς ξεκινώντας από τα χαµηλά προς τις κορυφές, απαντάται το Κυπαρίσσι, η τραχεία
    Πεύκη, το πουρνάρι και η οστριά, ενώ σε υψηλότερο υψόµετρο η οξιά και η καστανιά. Τα
    σπουδαιότερα ζωικά είδη της περιοχής είναι ο λαγός, η αλεπού, ο λύκος, και ο αγριόχοιρος σε
    µικρότερους όµως πληθυσµούς. Στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται το φαράγγι του Αγγίτη
    που διαρρέεται από τον οµώνυµο ποταµό, τον κυριότερο παραπόταµο του Στρυµόνα. Ο
    υδάτινος σχηµατισµός µε το παρόχθιο δάσος, το πράσινο φαράγγι, το οικοσύστηµα,
    αποτελούν έναν αρµονικό συνδυασµό χλωρίδας πανίδας και υγρού στοιχείου. Η περιοχή αυτή
    δεν είναι προστατευµένη ούτε και οροθετηµένη.
    Στην ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου βρίσκονται οι οικισµοί : Πρώτη, Ροδολίβος, Μικρό Σούλι,
    Ηλιοκώµη, Κορµίστα, Ανω Αγγίστα, ΣΣ Αγγίστας, Μεσολακιάς, Κρηνίδα, Παλαιοκώµη, µερικοί
    εκ, των οποίων είναι ήδη χαρακτηρισµένοι ως παραδοσιακοί και ενδιαφέροντες ενώ οι
    υπόλοιποι είναι υποψήφιοι προς χαρακτηρισµό.

  • Λίγα χιλιόμετρα απ’ τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και σε απόσταση 125 χλμ. από τη θεσσαλονίκη βρίσκεται το ακριτικό χωριό Αγκιστρο. Στο Άγκιστρο πηγάζουν τα ιαματικά νερά του χωριού με το Βυζαντινό λουτρό που χρονολογείται από το 1100 μ.Χ. και τα καινούργια λουτρά που χτίστηκαν τα τελευταία χρόνια.
    Καθέναν από τους λουτήρες μπορεί να τον νοικιάσει κανείς για μισή ώρα με την παρέα του και μόνο για λίγες στιγμές χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς για μία εμπειρία που μένει αξέχαστη. Επίσης τα νερά ενδείκνυνται για τη θεραπεία αρθροπάθειας, δερματοπάθειας, ισχυαλγίας, οσφυαλγίας, δερματικών παθήσεων, μετατραυματικών φλεγμονών, χολολιθίασης κλπ.
    Επειδή όμως η θερμοκρασία του νερού είναι 41° Κελσίου αντενδείκνυται για όσους πάσχουν από φλεβίτιδα, κιρσούς, καρδιακά νοσήματα και άτομα με ασταθή πίεση.
    Το χαμάμ αποτελεί μία εναλλακτική πρόταση διασκέδασης, που μπορεί να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας ή της νύχτας. Φίλοι, παρέες, ζευγάρια, αλλά και οικογένειες συνδυάζουν εδώ τον καφέ, την εκδρομή, το φαγητό, μα και μια πιθανή νυχτερινή απόδραση… με ένα χαμάμ. Το Άγκιστρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα σαν ορμητήριο για τους επισκέπτες που θέλουν να γνωρίσουν τον τόπο, αφού πολύ κοντά βρίσκονται τα οχυρά του Ρούπελ, η λίμνη Κερκίνη, το όρος Μπέλες, το σπήλαιο της Αλιστράτης ακόμα και η γειτονική Βουλγαρία.

  • Σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα βρίσκεται το Σιδηρόκαστρο ή Δεμίρ Ισάρ (Σιδερένιο Κάστρο), που έχει πάρει το όνομά του από το ιστορικό κάστρο της πόλης. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Σιντικής του Νομού Σερρών και ομώνυμος Δήμος με πληθυσμό 11.000 κατοίκους. Στο Σιδηρόκαστρο υπάρχουν κολυμβητικές πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, κλειστό γυμναστήριο 2.000 θέσεων καθώς και ποδοσφαιρικό γήπεδο με χορτοτάπητα. Βόρεια από την πόλη του Σιδηροκάστρου, στο 6ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Σιδηροκάστρου Προμαχώνα, βρίσκεται η Δημοτική Επιχείρηση των Λουτρών Σιδηροκάστρου με το ξενοδοχείο “ΠΗΓΗ”.
    Το ξενοδοχείο “ΠΗΓΗ”, Γ’ κατηγορίας, 69 δίκλινων δωματίων και 2 σουιτών, σύνολο 142 κλινών, με κεντρική θέρμανση, τηλέφωνο και τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο. Στο ξενοδοχείο “ΠΗΓΗ” υπάρχουν ακόμα αίθουσες τηλεόρασης και μπαρ που λειτουργούν όλο το 24ωρο.
    Το ξενοδοχείο συμμετέχει σε προγράμματα Ιαματικού τουρισμού. Λειτουργεί καθημερινά κατά τη θερινή περίοδο αλλά και την χειμερινή περίοδο για γκρουπ. Το υδροθεραπευτήριο με τα θερμομεταλλικά νερά διαθέτει: Παραδοσιακή πισίνα τύπου χαμάμ (θερμοκρασία 40 C). Πισίνες SPAFORM με υδρομασάζ και αερομασάζ. (θερμοκρασία ελεγχόμενη) Μπανιέρες υδρομασάζ, (θερμοκρασία ελεγχόμενη) Τα ιαματικά θερμομεταλλικά νερά προτείνονται σαν μέσο θεραπείας για παθήσεις όπως: Ρευματικές παθήσεις, σπονδυλαθρίτιδες, δισκοπάθειες, μυαλγίες, ισχυαλγίες, οσφυαλγίες, παθήσεις των αρθρώσεων και ορισμένες γυναικολογικές παθήσεις.

  • Πανελλήνια γνωστές είναι οι Ιαματικές Πηγές των θερμών Νιγρίτας με το περίφημο μεταλλικό νερό που βρίσκονται μόλις πέντε χιλιόμετρα από τη Νιγρίτα Σερρών δίπλα στην Κοινότητα θερμών, μέσα σε χώρο του EOT. Το υδροθεραπευτήριο διαθέτει ξενοδοχείο Γ κατηγορίας 64 κλινών και πλήρεις λουτρικές εγκαταστάσεις. Η υδροθεραπεία γίνεται σε ατομικούς λουτήρες, ενώ οι παθήσεις για τις οποίες ενδείκνυται, είναι υδροκινησιοθεραπεία, ισχυαλγίες, οσφυαλγίες, σπονδυλοαρθρίτιδες, ρευματοπάθειες. Το νερό των Ιαματικών πηγών ενδείκνυται ιδιαίτερα για νοσήματα του γαστρεντερικού συστήματος και για χρόνιες ρευματοθεραπείες.
    Εκτός των πηγών, για τα λουτρά υπάρχει και πηγή πόσιμου νερού που ανήκει στην κατηγορία των αλκαλικών οξυπηγών. Το νερό αυτής της πηγής, αφού αναμιγνύεται με ανθρακικό οξύ, εμφιαλώνεται στο εργοστάσιο εμφιάλωσης που βρίσκεται στην περιοχή και κυκλοφορούσε μέχρι πρόσφατα στο εμπόριο. Το υδροθεραπευτήριο θερμών λειτουργεί από 1 Ιουλίου – 30 Οκτωβρίου.

  • Αστυνομία 
    (Κερασούντος 3) 
    Αστυνομική Διεύθυνση …………………………………………………………………………2321090800-2 
    Άμεση Δράση …………………………………………………………………………………………………..100
    Τμήμα Ασφαλείας ………………………………………………………………………………..2321090804-5 
    Τμήμα Τροχαίας ………………………………………………………………………………..23210 90809-10 
    Τμήμα Ταυτοτήτων ………………………………………………………………………………….2321090916
    Γραφείο Γενικής Αστυνόμευσης Τουρισμού …..

    Πρώτης ανάγκης
    Κέντρο Άμεσης Ανάγκης (ΕΚΑΒ) ………………………………………………………………………..166 
    Νοσοκομείο Σερρών…………………………………………………………………………………2321094500 
    Πυροσβεστική Σερρών ………………………………………………………………………………………….199 
    Συντονιστικό Κέντρο Αντιμετώπισης  Πυρκαγιών Δασών …………………………………….191 
    Τροχαία Σερρών…….

    Υγεία 
    Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Σερρών …………………………………………………2321094500 
    (μόνο για ραντεβού ……………………………………………………………………………………………1535)
    Κέντρο Άμεσης Ανάγκης (ΕΚΑΒ) ……………………………………………………………………….166 
    Ι.Κ.Α. (Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων) (Υγειονομικές Υπηρεσίες) 
    (Πριγκ. Χριστοφόρου 25) …………………………………………………….2321055370, 65490, 22812 
    ΤΕΒΕ ……………………………………………………………………………………………………….2321022963

    Ιατρεία Περιφερειακά 
    Αγ. Πνεύμα……………………………………………………………………………………………….2321091400
    Αναγεννήσεως………………………………………………………………………………………….2321084350
    Άνω Βροντού……………………………………………………………………………………………2321085228
    Άνω Μητρουσίου………………………………………………………………………………………2321075306                          Εμμ. Παππά……………..2321091437
    Κ. Καμήλα………………………………………………………………………………………………..2321041797
    Κ. Ορεινή………………………………………………………………………………………………….2321056804 
    Νέου Σκοπού…………………………………………………………………………………………….2321031210 
    Νέου Σουλίου……………………………………………………………………………………………2321091247 
    Παλαιοκάστρου………………………………………………………………………………………..2321081598 
    Παραλίμνιου…………………………………………………………………………………………….2321073230 
    Πεντάπολης……………………………………………………………………………………………..2321071532 
    Προβατά…………………………………………………………………………………………………..2321088206 
    Σκοτούσης……………………………………………………………………………………………….2321081220 
    Σκουτάρεως………………………………………………………………………………………………2321041201 
    Στρυμονικού……………………………………………………………………………………………..2321086203 
    Χρυσού……………

Πηγή :Με την ευγενική παραχώρηση του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού www.visitgreece.gr Δήμος Σερρών  https://foititisonline.gr/laografika-mouseia-serrwn/ Βικιπαιδεια- Περιφερειακη ενότητα Σερρων 
φωτο :https://www.facebook.com/PhotoPhotis/(Φώτης Ξεινάς)  http://serres.pkm.gov.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=260

Τοποθετημένο στην πόλη των Σερρών στη Βόρειο Ελλάδα, το ξενοδοχείο PHILIPPOS Xenia είναι ένα σύγχρονο design ξενοδοχείο 4ων αστέρων το οποίο βρίσκεται στην ανατολική είσοδο της πόλης των Σερρών, στην προνομιακή θέση του πρώην ξενοδοχείου ΞΕΝΙΑ, σε μία τοποθεσία που προσδίδει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ της γαλήνης και της καταπράσινης φύσης ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται στο κέντρο της πόλης αλλά μακριά από το . …..περισσότερα εδώ

Το ξενοδοχείο Elpida Resort & Spa βρίσκεται σε μία ιδανική τοποθεσία, την κοιλάδα Αγίων Αναργύρων και έχει θέα την ακρόπολη των Σερρών. Συνδυάζει την ησυχία της εξοχής με την πρακτικότητα του κέντρου, μιας και βρίσκεται στην καρδιά του πράσινου πνεύμονα της πόλης και απέχει μόνο 5 λεπτά από τον κέντρο των Σερρών. Τα 111 δωμάτια ……..περισσότερα εδώ

Το εστιατόριό μας δημιουργήθηκε με τη φιλοδοξία να αναδείξουμε τις γεύσεις της ελληνικής κουζίνας, συνδυάζοντάς τες με τις σύγχρονες γαστρονομικές τάσεις και γευστικές επιρροές, σε ένα περιβάλλον φιλόξενο και προσεγμένο, όπως το δικό σας σπίτι. Για το λόγο αυτό και με ιδιαίτερο μεράκι, καταφέραμε να δώσουμε έμφαση στην ανάδυση ενός …..περισσότερα εδώ