ΚΥΛΛΗΝΗ



Booking.com

Κυλλήνη

Ο Δήμος Ανδραβίδας – Κυλλήνης είναι δήμος της Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με τοΠρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανδραβίδας, Βουπρασίας, Κάστρου – Κυλλήνης και Λεχαινών. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 354,12 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 21.581 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκαν τα Λεχαινά και ιστορική έδρα η Βάρδα.

Ο Δήμος έχει πλούσια παραγωγή σε αγροτικά προϊόντα και αλιεία, είναι στη πλειοψηφία του πεδινός, σε μεγάλο μέρος του βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος, έχει καθαρές και οργανωμένες παραλίες, τουριστικά καταλύματα όλων των ειδών (από υπερπολυτελή ξενοδοχεία ως campings), έχει Λιμάνι – της Κυλλήνης απ όπου φεύγουν πλοία για Κεφαλονιά και Ζάκυνθο, έχει Πολεμικό Αεροδρόμιο – της Ανδραβίδας, και ένα πλήθος ιστορικών μνημείων και αξιοθέατων. 

 

  • Η Κυλλήνη έχει κατοικηθεί από την παλαιολιθική εποχή. Η πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι από τον Όμηρο ο οποίος μας λέει για τον φόνο του Ώτου του Κυλλήνιου, αρχηγού των Επειών κατά τον Τρωικό πόλεμο από τον Πολυδάμα. Σύμφωνα με τον Παυσανία ιδρύθηκε από Αρκάδες που μετανάστευσαν εδώ από την περιοχή του όρους Κυλλήνη και ήταν επίνειο της αρχαίας Ήλιδας, σε απόσταση 120 σταδίων (23 χιλιόμετρα) από αυτή. Είχε ιερά του Ασκληπιού, της Αφροδίτης και άγαλμα του Ερμή, το οποίο ήταν ένας όρθιος Φαλλός επάνω σε βάθρο. Ο Ερμής ήταν ο προστάτης της πόλης και η λατρεία του ήρθε μαζί με τους Αρκάδες οικιστές, αφού ο θεός είχε γεννηθεί στο όρος Κυλλήνη. Το άγαλμα του Ασκληπιού είχε φτιαχτεί από τον Κολώτη, μαθητή του Φειδία. Μας αναφέρει μάλιστα πως ήταν στραμμένη προς την Σικελία

    Το 1204 οι Φράγκοι ανακατασκεύασαν το αρχαίο λιμάνι και δημιούργησαν μια νέα πόλη, τη Γλαρέντζα, η οποία έκοψε και δικό της νόμισμα, το τορνέζι. Η Γλαρέντζα έφτασε σε μεγάλη ακμή και ήταν από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου. Το 1421-22 ο Κ. Τόκκο θα εξαγοράσει από τον Φράνκο Ολιβιέρο την Γλαρέντζα και θα την εποικίσει με Αλβανούς και με πρώην άρχοντες από το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1428 πέρασε σαν προίκα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, ο οποίος όμως το 1432 θα την γκρεμίσει εκ θεμελίων για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των πειρατών. Από τότε η περιοχή ήταν μικρός οικισμός μέχρι την απελευθέρωση, που εποικίστηκε από Επτανήσιους και βοσκούς και αργότερα από πρόσφυγες Μικρασιάτες .

  • Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού, στις ακτές του Ιονίου. Η περιοχή αποτελούσε την διοικητική πρωτεύουσα του Φραγκικού κράτους της Πελοποννήσου, του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Απομεινάρι αυτής της περιόδου είναι το εντυπωσιακό κάστρο Χλεμούτσι, στο οποίο οφείλει και την ονομασία του ο δήμος. Αποτελείται από 4 δημοτικά διαμερίσματα το Κάστρο, την Κυλλήνη, το Νεοχώρι και την Κάτω Παναγιά, καταλαμβάνει έκταση 49,3 km2 και έχε συνολικό πληθυσμό 4.486 κατοίκους.

    Η Κυλλήνη αποτελεί ένα από τα δύο λιμάνια της Ηλείας. Οφείλει το όνομά της στην ομώνυμη πόλη της Αρχαίας Ηλείας που απείχε 120 στάδια από την Ήλιδα και ήταν το επίνειό της. Η Κυλλήνη είναι γνωστή και για τα ιαματικά λουτρά της.

    Τα ιαματικά λουτρά της Κυλλήνης απέχουν 9 χιλιόμετρα από την κωμόπολη και βρίσκονται μέσα σε φυσικό δάσος. Τα λουτρά υπάρχουν από την αρχαιότητα και έχουν βρεθεί εγκαταστάσεις ρωμαϊκών χρόνων.

    Η περιοχή έχει κατοικηθεί από την παλαιολιθική εποχή, η πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι από τον Όμηρο ο οποίος μας λέει για τον φόνο του Ώτου του Κυλλήνιου, αρχηγού των Επειών κατά τον Τρωικό πόλεμο από τον Πολυδάμα. Σύμφωνα με τον Παυσανία ιδρύθηκε από Αρκάδες που μετανάστευσαν εδώ από την περιοχή του όρους Κυλλήνη και ήταν επίνειο της αρχαίας Ολυμπίας 120 στάδια (23 χιλιόμετρα) απόσταση από αυτή. Είχε ιερά του Ασκληπιού της Αφροδίτης και άγαλμα του Ερμή το οποίο ήταν ένας όρθιος Φαλλός πάνω σε βάθρο, ο Ερμής ήταν ο προστάτης της πόλης και η λατρεία ήρθε μαζί με του Αρκάδες οικιστές αφού ο θεός είχε γεννηθεί στο όρος Κυλλήνη, Ο Φαλός είχε φτιαχτή από τον Κολώτη μαθητή του Φειδία. Μας αναφέρει μάλιστα πως ήταν στραμμένη προς την Σικελία.
    Το 1204 οι φράγκοι ανακατασκευάζουν το αρχαίο λιμάνι και δημιούργησαν μια νέα πόλη την Γλαρέτζα. Η Γλαρέτζα έφτασε σε μεγάλη ακμή και ήταν από τα μεγαλύτερα λιμάνια της μεσογείου. Το 1428 πέρασε σαν προίκα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, ο οποίος όμως το 1432 θα την γκρεμίσει εκ θεμελίων για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των πειρατών. Από τότε η περιοχή ήταν μικρός οικισμός μέχρι την απελευθέρωση που εποικίστηκε από επτανήσιους και βοσκούς και αργότερα από πρόσφυγες Μικρασιάτες.

  • Τα   Λεχαινά   βρίσκονται  στο  νοτιοδυτικό  τμήμα  του  νομού   Ηλείας.  Στο  κέντρο  του  δυτικού μέρους   του   ηλειακού  κάμπου,  βόρεια  του  Πηνειού. Στη  μέση  σχεδόν  του  εθνικού  οδικού δικτύου  Πάτρας  Πύργου. Περίπου  50  χλμ.  από  την  Πάτρα  και  40  χλμ.  από  τον  Πύργο.(Χάρτης νομού Ηλείας & Λεχαινών).

    Από τις πιο πλούσιες κωμοπόλεις του νομού, χτισμένη σε εύφορη περιοχή. Έχει 3837 κατοίκους και είναι πατρίδα του Ανδρέα Καρκαβίτσα.
    Αξιοθέατα αποτελούν:

    Το σπίτι του Ανδρέα Καρκαβίτσα, κοντά στην αγορά και η προτομή του, στην πλατεία του Αγίου Δημητρίου.
    Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα.
    Η λίμνη Κοτύχι, 5 χλμ 8.
    Συνορεύει  με  τα Δημοτικά Διαμερίσματα Βουπρασίας  Ανδραβίδας   Τραγανού  ενώ  βρέχεται  από  το  ιόνιο πέλαγος. Το  κλίμα  που  επικρατεί  στα  Λεχαινά  είναι  ήπιο,  υποτροπικό  μεσογειακό   κλίμα  με  ψηλό δείκτη  υγρασίας  και  άφθονες  βροχοπτώσεις.  Κάτι  που  παίζει  σημαντικό  ρόλο  στην  οικονομία  της  περιοχής  μια  και  επηρεάζει  τη  χλωρίδα  και  την  πανίδα.  Η  περιοχή  είναι κατεξοχήν  αγροτική  με  αρκετά  πλούσια  βλάστηση   αλλά  και  κτηνοτροφία. Πλούσια  επίσης  είναι  και  στα   υδρόβια  πτηνά  και  ζώα  που  μπορεί  να  παρατηρήσει  κανείς είτε  ως  απλός  επισκέπτης  είτε  και  ως  κυνηγός.  Χάρης  το  εύφορο  κλίμα  με   τα  πολλά  νερά  και  μέσα  στα  όρια  του  δήμου  Λεχαινών   βρίσκεται  και  η   λιμνοθάλασσα   ΚΟΤΥΧΙΟΥ.

    Πόλη – Διαμερίσματα
    Ο Δήμος Λεχαινών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.334 κατοίκους και έκταση 60.411στρέμματα. Περιλαμβάνει τα παρακάτω Δημοτικά Διαμερίσματα.

    ΛΕΧΑΙΝΑ

    Το Δημοτικό Διαμέρισμα Δ.δ. Λεχαινών έχει πληθυσμό 3.837 κατοίκους και περιλαμβάνει τα Λεχαινά(3.541 κάτοικοι),που είναι η έδρα του Δήμου, τους Αγίους Θεοδώρους(175 κάτοικοι),τον Άγιο Παντελεήμωνα και τον Καταρράχι(52 κάτοικοι).

    ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

    Το Τοπικό Διαμέρισμα Αγίιου Χαραλάμπους της πρώην κοινότητας Μελίσσης  έχει πληθυσμό 93 κατοίκους και περιλαμβάνει τον Άγιο Χαράλαμπο(93 κάτοικοι).

    ΑΡΕΤΗ

    Το Τοπικό Διαμέρισμα Αρετής  έχει πληθυσμό 499 κατοίκους και περιλαμβάνει την Αρετή(499 κάτοικοι).

    ΜΕΛΙΣΣΑ

    Το Τοπικό Διαμέρισμα Μελίσσα έχει πληθυσμό 328 κατοίκους και περιλαμβάνει την Μελλίσα(328 κάτοικοι).

    ΜΠΟΡΣΙΟΝ

    Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μπόρσιον έχει πληθυσμό 381 κατοίκους και περιλαμβάνει το Μπόρσιον(381 κάτοικοι).

    ΜΥΡΣΙΝΗ

    Το Τοπικό Διαμέρισμα Μυρσίνης έχει πληθυσμό 1.196 κατοίκους .Η Μυρσίνη είναι παραθαλάσσιο χωριό της Ηλείας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λεχαινών. Είναι χτισμένο στον κάμπο των Λεχαινών , στην θέση της αρχαίας Μύρσινας από όπου προέρχεται και η σημερινή ονομασία . Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Σουλεϊμαναγα και το είχε πάρει κατά την τουρκοκρατία όταν ανήκε στο βιαλέτι της Γαστούνης από τον Σουλειμάν αγά αφέντη του βιαλετιού

  • Το Δημοτικό Διαμέρισμα Βουπρασίας βρίσκεται στον νομό Ηλείας και έχει εννέα Δημοτικά Διαμερίσματα, ενώ έχει πληθυσμό 11.204 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του είναι η Βάρδα και τα Τοπικά Διαμερίσματα που τον αποτελούν είναι η Μανολάδα, Νέα Μανολάδα, Νησίον, Καπελέτο, Νεάπολη, Κουρτέσι, Καλυβάκια, Ξενιές και η Αετοράχη.

    Βάρδα

    Η  Βάρδα  σύφωνα με την απογραφή 2001 έχει 4.110 κατοίκους μαζί με τους οικισμούς Κουγαίϊκα (130) Κώμη (253)  , Συμπάνιον (427).  Σαν οικισμός αναφέρεται στις αρχές του αιώνα . Ουσιαστικός παράγων στην ανάπτυξη του υπήρξε η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής κατά το έτος 1888 . Οι εύφορες και παραγωγικές απέραντες γεωργικές εκμεταλεύσεις  και το πρώτο ρυμοτομικό σχέδιο του οικισμού  που έγινε το 1926  και παρουσιάστηκε  μια εντυπωσιακή ανάπτυξη. Ακόμη η  βάρδα οφείλει την ανάπτυξη της στη κεντρική γεωγραφική της θέση στη περιοχή και το ρόλο που παίζει ως συγκοινωνιακός κόμβος (Ο.Σ.Ε  κ.λ.π) εξυπηρέτησης των γύρω οικισμών Στην αρχή ονομάστηκε Σιδηροδρομικός Σταθμός Μανωλάδος , έπειτα Σ.Σ.Βάρδας και τέλος Βάρδα . Το όνομα της το οφείλει στην φράση «Βάρδα να περάσω » , που έλεγαν οι ταξιδιώτες λόγω της επικινδυνότητας της περιοχής . Η άποψη ότι ονομάστηκε  Βάρδα από μια μάχη που ο στρατηγός της λέγονταν Βάρδας ,δεν ευσταθεί , γιατί πουθενά δεν αναφέρεται αυτό . Λόγω λοιπόν του σιδηροδρομικού σταθμού , και της οδικής συγκοινωνίας Πατρών – Πύργου , άρχισε να προσελκύει πολλούς από τους κατοίκους της περιοχής , αλλά και από γειτονικούς νομούς και νησιά. Ο πληθυσμός της Βάρδας κατά την απογραφή του 1920 ήταν 1.073 κάτοικοι ,το 1928 ήταν 1.273 , το 1940 ήταν 1668 , το1951 ήταν 2044 ,για να φτάσουμε το 1991 να έχει 3.725 κατοίκους Τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή άνοδο , παρουσίασε η Βάρδα κατά τα έτη μεταξύ των απογραφών του 1961 και 1971 , όταν μετοίκησαν αρκετοί από τους κατοίκους των Ξενιών , οι οποίες εγκαταλείφθηκαν λόγω της κατασκευής της τεχνικής λίμνης του Πηνειού. 

    Μανωλάδα

    Η Μανωλάδα είναι χωριό του νομού Ηλείας. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 1.522 κατοίκους και βρίσκεται σε εύφορη περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, νοτιοδυτικά της Πάτρας.Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα εκτός από τη Μανωλάδα περιλαμβάνει τους οικισμούς Λουτρά Υρμίνης, Μέγα Πεύκο, Μπρίνια και Σαμαραίικα

    Νέα Μανωλάδα

    Η Νέα Μανωλάδα “μοιράζεται” στα δύο αφού λίγο μετά το 1922 με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταφέρθηκαν νέοι κάτοικοι στο χωριό από το Ντεμούζντερε της Τουρκίας, έτσι έχουμε τους ντόπιους και τους πρόσφυγες. Οι ντόπιοι κατοικούν στο πάνω μέρος του χωριού ενώ οι πρόσφυγες στο κάτω, γι’ αυτό το λόγο έχει 2 εκκλησίες. Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα εκτός από τη Ν.Μανωλάδα περιλαμβάνει τον οικισμό Αρβανιτακαίϊκα, με σύνολο πληθυσμού 1.835 κατοίκους (απογραφή 2001).

    Καπελέτο

    Το Καπελέτο είναι χωριό του νομού Ηλείας. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 453 κατοίκους και βρίσκεται σε εύφορη περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, νοτιοδυτικά της Πάτρας. Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα περιλαμβάνει δύο οικισμούς (Καπελέτο και Θανασουλαίικα) με σύνολο πληθυσμού 568 κατοίκους (απογραφή 2001).
     

    Αετοράχη

    Το δημοτικό διαμέρισμα της  Αετορράχης, εκτείνεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηλείας αυτού και συνορεύει με τον νομό Αχαΐας. Είναι χτισμένο στην άκρη ενός λοφίσκου που στην ρίζα του απλώνεται απέραντη, θαρρείς θάλασσα, η τεχνητή λίμνη του Πηνειού ποταμού. Η θέση του είναι πανοραμική και από εκεί φαίνονται όλα τα χωριά της Πηνείας, στο βάθος του ορίζοντα νοτιοδυτικά του χωριού διακρίνεις, την Αρχαία Ήλιδα, πρώτη πρωτεύουσα της Ηλείας, ακόμη σύμφωνα με το θρύλο σε κείνο το σημείο ο μυθικός ήρωας Ηρακλής ένωσε τα δυο ποτάμια τον Πηνειό και τον Αλφειό και καθάρισε τα βουστάσια του βασιλιά Αυγεία. Το χωριό παλιά ονομαζόταν «Βάλακα», η ονομασία αυτή επικράτησε κατά την τουρκοκρατία,όταν εκεί κατοικούσε κάποιος τούρκος τσιφλικάς ο Βάλακ αγάς.Μετά την επανάσταση του 1821,ο Τούρκος έφυγε και όλα τα κτήματα περιήλθαν στην κατοχή των Ελλήνων. Τότε αρχίζει και ο εποικισμός,οι κάτοικοι του οποίου προέρχονται από την περιοχή των Καλαβρύτων. Ετσι άρχισε η αξιοποίηση και καλλιέργεια της γης. Τα καλλίτερα κτήματα βρισκόντουσαν δίπλα στην κοίτη του Πηνειού ποταμού, ο οποίος με τα αστείρευτα νερά του πότιζε την γη και ήταν ευλογία θεού. Πέρασαν τα χρόνια και το καλοκαίρι του έτους 1957, το χωριό άλλαξε ονομασία και από τότε λέγεται Αετορράχη, συνθετικό δύο τοπωνυμιών του χωριού, της περιοχής Αετού και της Ράχης, όπου και είναι χτισμένο. Η Αετορράχη από τότε αποτελούσε κοινότητα μαζί με το όμορο χωριό Κουμουθρέκα (που αργότερα μετονομάσθηκε σε Δάφνη).

    Ξενιές

    Απαρτίζεται από τα χωριά Καλυβάκια και Παλαιοχώρα ή Νταουτι. Έχει πληθησμό περίπου 200 ατόμα.

  • H Ανδραβίδα είναι ιστορική κωμόπολη του Ν. Ηλείας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 18μ. και στη δεξιά όχθη του ποταμού Πηνειού. Έχει πληθυσμό πάνω από 4000 κατοίκους μαζί με τα δημοτικά διαμερίσματα: Στρούσι , Σταφιδόκαμπος και τον οικισμό Αγ. Γεώργιος. Είναι ανάμεσα από τους δήμους Γαστούνης, Τραγανού, Λεχαινών και Καστρου-Κυλλήνης. Στην Ανδραβίδα υπάρχει το πολεμικό αεροδρόμιο της 117 Π.Μ. το οποίο αναμένεται να γίνει και πολιτικό.

    Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας ήταν η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Μορέως με αξιόλογη κίνηση. Άκμασε ιδιαίτερα επί Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, οπότε και καθιερώθηκε ως πόλη των συνεδρίων των φεουδαρχών της Πελοποννήσου. Εδώ εκδόθηκε το «Χρονικόν του Μορέως», σύμφωνα με το οποίο η Πελοπόννησος διαιρέθηκε σε 12 βαρονίες . Το 1433 η Ανδραβίδα, όπως και ολόκληρη η περιοχή περιήλθε στους Παλαιολόγους και το 1460 κατακτήθηκε από τους Τούρκους. Σώζεται τμήμα του ιερού βήματος του Ναού της Αγίας Σοφίας.

    Στο δημοτικό διαμέρισμα Ανδραβίδας περιλαμβάνονταν τα εξής 3 τοπικά διαμερίσματα:

    Ο Άγιος Γεώργιος
    Έχει περίπου 96 κατοίκους. Παλιά ονομασία του χωριού ήταν “Βραχναίικα” , προέρχεται από το χωριό Βραχνί Καλαβρύτων από όπου προέρχονται οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού, η κατάληξη αίικα ή έικα είναι συνηθισμένη στην Αχαία και στην Ηλεία , ερμηνεύεται Βραχναίικα = Καλύβια Βραχναίων

    Ο Σταφιδόκαμπος 
    Έχει 365  κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως  με γεωργικές δραστηριότητες. Η παλιά ονομασία του ήταν  Μπράτι και στις  17/7/1928 μετονομάστηκε σε  Σταφιδόκαμπος.

    Το Στρούσι
    Είναι οικισμός (υψόμ. 15 μ.) του  Δήμοτικού διαμερίσματος Ανδραβίδας και έχει 365 κατοίκους

  • Γεννήθηκε το 1866 στα Λεχαινά της Ηλείας. Το σπίτι του Καρκαβίτσα στα Λεχαινά, κοντά στην αγορά, υπάρχει μέχρι σήμερα και είναι αξιοθέατο της πόλης.  Προτομή του Καρκαβίτσα υπάρχει στην πλατεία Αγίου Δημητρίου, όπου και ο ομώνυμος καθεδρικός ναός της πόλης.

    Η πλοκή του έργου του ‘Λυγερή'(1896) εκτυλίσσεται στα Λεχαινά και αποτελεί μια ζωηρή εικόνα της ζωής στη μικρή και χωρίς εξέλιξη κοινωνία της εποχής. Τα ήθη, τα έθιμα, οι συνήθειες και οι παραδόσεις της ελληνικής επαρχίας. 

    Έλαβε τη βασική εκπαίδευση στην ιδιαίτερη πατρίδα του, έπειτα στο γυμνάσιο της Πάτρας και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (αποφοίτησε το 1888). Μεγάλη του αγάπη όμως ήταν τα ταξίδια και γι’ αυτό εργάστηκε ως γιατρός σε εμπορικό πλοίο και από το 1896 κατατάχθηκε στο στρατό ως μόνιμος ανθυπίατρος. Έτσι εξασφάλισε τη δυνατότητα να ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα και γνώρισε από κοντά τη ζωή των ανθρώπων που περιγράφει στο έργο του. Κατέγραφε συστηματικά τις εντυπώσεις του από τα ταξίδια και πολλές απ’ αυτές εκδόθηκαν όσο ζούσε. 

    Ήταν οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και συμμετείχε στην “Εθνική Εταιρεία”. Το 1909 συμμετείχε στο “κίνημα στο Γουδί” ως μέλος του “Στρατιωτικού Συνδέσμου” και το 1910 έγινε μέλος του “Εκπαιδευτικού Ομίλου”. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως στρατιωτικός γιατρός και το 1916 αντιτάχθηκε στο κίνημα της “Εθνικής Αμύνης”. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον περιορισμό και την εκτόπισή του στη Μυτιλήνη και αργότερα και την αποστράτευσή του. Το 1920 επανήλθε στο στρατό αλλά δύο χρόνια μετά με αίτησή του αποστρατεύτηκε για λόγους υγείας.

    Ο Καρκαβίτσας πέθανε από φυματίωση στο Μαρούσι Αττικής τον Οκτώβριο του 1922. Είναι θαμμένος στη γενέτειρά του τα Λεχαινά.

    Έργο

    Αρχικά δοκίμασε να ασχοληθεί με την ποίηση και το 1884 σχεδίαζε να εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Απαρχαί”
    Οι πρώτες πεζογραφικές απόπειρές του ήταν μυθιστορήματα ερωτικής ή ιστορικής έμπνευσης, εμπνευσμένα από το κλίμα του φθίνοντος τότε ρομαντισμού στην πεζογραφία. Στο αρχείο του βρέθηκαν πολλά προσχέδια τέτοιων έργων.
    Από το 1885 άρχισε η τακτική συνεργασία του με εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Δημοσίευε κείμενα ποικίλου περιεχομένου: διηγήματα και νουβέλες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, λαογραφικά κείμενα, άρθρα γλωσσικά, πολιτικοκοινωνικά κ.α. Συχνά χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Πέτρος Αβράμης. 
    Η συγγραφική παραγωγή λογοτεχνικών έργων διήρκεσε ως το 1910. Έπειτα ο συγγραφέας, εκτός από τις δημοσιεύσεις παλαιότερων έργων, ασχολήθηκε με τη συγγραφή αναγνωσμάτων για σχολικά εγχειρίδια.

Αξιοθέατα-Αρχαιολογικοί χώροι

  • Το κάστρο χτίστηκε εξαρχής από τους Φράγκους  και ονομάστηκε Clermont που στα Ελληνικά έγινε  Χλεμούτσι. Αργότερα πήρε την ονομασία Tornese, επειδή θεωρήθηκε πως σε αυτό βρισκόταν το περίφημο φράγκικο νομισματοκοπείο των τορνέσιων νομισμάτων.

    Το κάστρο του Χλεμουτσίου χτίστηκε από το Γοδεφρείδο Β’ Βιλλεαρδουίνο με τα δημευθέντα εισοδήματα των μοναστηριών του Μορέως του λατινικού κλήρου. Όπως σημειώνει ο ΒΟΝ, οι ανασκαφικές έρευνες το 1962 από τον SERVAIS επιβεβαιώνουν όχι οι τοίχοι του βρίσκονται πάνω σε προϊστορικά ίχνη. Ο Γοδεφρείδος Β’ με αφορμή ότι οι κληρικοί βαρώνοι της Πελοποννήσου δεν προθυμοποιήθηκαν να τον βοηθήσουν να υποτάξει και τα λοιπά μέρη της χώρας της Πελοποννήσου (Μονεμβασιά κ.λπ.) προχώρησε στη δήμευση των περισσοτέρων εκκλησιαστικών κτημάτων του λατινικού κλήρου και έκτισε με τα χρήματα τους στην κορυφή του ακρωτηρίου Χελωνάτα το περίφημο φράγκικο φρούριο Χλεμούτσι, που ονομάζονταν από τους Φράγκους Mata -Grigfon (μάτι που επιβλέπει τους Γραικούς Έλληνες).

    Η θέση που επιλέχθηκε για την ίδρυση του νέου κάστρου ήταν στρατηγική, είναι χτισμένο στο δυσμικότερο μέρος της Πελοποννήσου κι ακριβώς στο ψηλότερο και κεντρικότερο σημείο του Χελωνάτα (υψόμετρο 250). Από την κορυφή του λόφου το Χλεμούτσι προστάτευε το φημισμένο εμπορικό λιμάνι της Γλαρέντζας και την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου Ανδραβίδα, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της περιοχής που αποτέλεσε το κέντρο των φράγκικων κτήσεων στο Μοριά, η οποία γνώρισε ιδιαίτερη ακμή και αίγλη κατά την εποχή των Βιλλεαρδουίνων.

    Κατά την ταραγμένη περίοδο που ξεκινά μετά το θάνατο του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και διαρκεί όλο το 14ο αιώνα οδηγώντας στη σταδιακή παρακμή του φράγκικου πριγκιπάτου, το Χλεμούτσι γίνεται αντικείμενο διεκδικήσεων μεταξύ διαφόρων ευγενών. Το κάστρο αυτό είχε χρησιμεύσει και ως φυλακή πριγκίπων και άλλων αξιωματούχων. Εδώ φυλακίστηκε και πέθανε η τελευταία απόγονος των Βίλλεαρδουίνων Μαργαρίτα της Άκοβας, επειδή θεωρήθηκε υπαίτια για τη διεκδίκηση του Μοριά από τους Καταλανούς, οι οποίοι κατέκτησαν για μικρό διάστημα το κάστρο στα 1315.

    Στις αρχές του 15ου αιώνα το κάστρο
    περνά στην κατοχή του Καρόλου Τόκκου, κόμη της Κεφαλονιάς και δεσπότη της Ηπείρου. Το 1427 περιήλθε ειρηνικά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο μετά το γάμο του με την κόρη του Τόκκου και αυτός το χρησιμοποίησε ως στρατιωτικό και διοικητικό του κέντρο προετοιμάζοντας την επίθεση στην Πάτρα.Το κάστρο παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, περνώντας από τα χέρια των Τούρκων (1460-1687, 1715-1821) και των Βενετών (1687-1715). Φαίνεται όμως πως ήδη μετά το τέλος της Φραγκοκρατίας άρχισε να χάνει σταδιακά το σημαντικό του ρόλο στην άμυνα της περιοχής.

    Οι Έλληνες και οι Βενετοί δεν πραγματοποίησαν καθόλου εργασίες στο κάστρο, ενώ οι Τούρκοι εκτέλεσαν μικρής έκτασης επεμβάσεις για την ενίσχυση του. Σημαντική καταστροφή υπέστη μέρος του κάστρου κατά το βομβαρδισμό από τον Ιμπραήμ το 1825. Σήμερα το Χλεμούτσι, που η αρχική του μορφή δεν υπέστη σημαντικές μεταγενέστερες επεμβάσεις, διατηρεί έντονο το φράγκικο χαρακτήρα του και είναι από τα σημαντικότερα και πιο καλοδιατηρημένα κάστρα του ελληνικού χώρου. 

    Το κάστρο αποτελείται από δύο περιβόλους. Ο εξωτερικός περίβολος έχει σχήμα πολυγωνικό. Στην περίμετρο των τειχών του διατηρούνται ερείπια κτιρίων που ανήκουν στην αρχική κατασκευή του 13ου αιώνα, ενώ στο εσωτερικό του σώζονται ίχνη κτισμάτων, από τα οποία επιμελέστερης κατασκευής είναι ένα τουρκικό τζαμί.

    Στις επεμβάσεις που έγιναν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ανήκει η σημερινή διαμόρφωση της κύριας εισόδου, των επάλξεων και των τριών πύργων της δυτικής πλευράς του περιβόλου. Στο νοτιοανατολικό άκρο του  υψώνεται ο εξαγωνικός εσωτερικός περίβολος που αποτελείται από σειρά θολωτών αιθουσών γύρω από μια μεγάλη κεντρική αυλή. Οι περισσότερες από τις αίθουσες ήταν αρχικά διώροφες και θερμαίνονταν με τζάκια, παρόμοιας μορφής με εκείνα των κτιρίων του εξωτερικού περιβόλου. Μορφολογικά στοιχεία  όπως οι υψηλοί ημιελλειψοειδείς θόλοι που στεγάζουν τις αίθουσες και τα χαμηλωμένα ή ελαφρώς οξυκόρυφα τόξα των ανοιγμάτων μαρτυρούν τη δυτική καταγωγή των ιδρυτών    του κάστρου.

KILINI-AtHellas.gr--ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ-ΚΑΛΣΤΡΟ-ΧΕΛΜΟΥΤΣΙ
  • Πόλη της αρχαίας Ηλείας, επίνειο της Ήλιδας από την οποία απέχει 20 στάδια (25 χιλιόμετρα). Κτίσθηκε από αποίκους Αρκάδες προερχόμενοι από την ορεινή Αρκαδία και συγκεκριμένα από το όρος Κυλλήνη. Οι αρχαίοι πίστευαν πως στο βουνό αυτό γεννήθηκε ο Ερμής και εκεί τελούσαν τη λατρεία του. Στο ίδιο μέρος λάτρευαν επίσης τον Πάνα και τη Νύμφη Κυλλήνη, τροφό του Ερμή. Οι Αρκάδες λοιπόν που εγκαταστάθηκαν στην παραλία αυτή, έκτισαν την πόλη Κυλλήνη και έφεραν την λατρεία του Ερμή, του Ασκληπιού και της Αφροδίτης, κατά την επιφανή μαρτυρία του πρώτου τουριστικού δημοσιογράφου της αρχαιότητας Παυσανία.

    Επί Φραγκοκρατίας, πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης Κυλλήνη κτίσθηκε από τον Γοδεφρείδο Α’ Βιλλεαρδουίνο η παραθαλάσσια πόλη που ονομάσθηκε Κλαιρμόν, Κιαράτοα, Κλαρέντζα ή Γλαρέντζα. Η Γλαρέντζα και το κάστρο Χλεμουτσίου είναι αλληλένδετα και υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Η μεν Γλαρέντζα είναι η ακμάζουσα πολιτεία, το δε Χλεμούχσι το διοικητικό κέντρο, η στρατιωτική βάση και η κατοικία των πριγκίπων της Αχαΐας και των αξιωματούχων της. Η Γλαρέντζα, αρχικά λεγότανε «Άγιος Ζαχαρίας». Υπήρξε  μεταξύ των εμπορικών κέντρων και λιμανιών της Ανατολικής Μεσογείου.

    Η Γλαρέντζα είχε δικά της μέτρα και σταθμά καθώς και νομισματοκοπείο (που λειτουργούσε στο κάστρο) Η άδεια για την ίδρυση νομισματοκοπείου δόθηκε το 1249 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ’ στον Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο. Tα νομίσματα λεγόταν «τορνήσια» (tornese), και ήταν νόμισμα διεθνούς εμπιστοσύνης. Η οικονομική και εμπορική ανάπτυξη της Γλαρέντζας και ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της αλλά και η κίνηση του λιμανιού της, ήτανε το κίνητρο, ώστε μεγάλες και ονομαστές τράπεζες της δύσης να ιδρύσουν καταστήματά τους, όπως οι τράπεζες ΑΤΖΑΓΙΩΛΗΝ-ΠΕΤΡΟΥΤΣΙ κ.ά., δάνειζαν δε ακόμη χους Ανδεγαβούς και Άγγλους βασιλιάδες.

    Η Γλαρέντζα ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα (μετά το 1210) και τον 15ο αιώνα εξελίχθηκε σε πρωτεύουσα της περιοχής, διαδεχόμενη την Ανδραβίδα. Αλλά και πριν να ανακηρυχθεί πρωτεύουσα, οι συνεδριάσεις των βαρόνων του πριγκιπάτου γίνονταν και στις δύο πόλεις (Ανδραβίδα – Γλαρέντζα). Η πολιτεία της Γλαρέντζας, είχε τη μεσαιωνική εποχή μεγάλη σημασία και χαρακτηρίζεται στο χρονικό του Μορέως σαν «η χώρα η λαμπρότερη στον κάμπο του Μορέως».

    Από το λιμάνι της Κυλλήνης περνούσε όλη η εμπορική δραστηριότητα του πριγκιπάτου. Προϊόντα από τη Θήβα,  Εύβοια, Κόρινθο, και την Πάτρα, συγκεντρώνονταν στη Γλαρέντζα και απ’ εκεί διοχετεύονταν στις πόλεις της Ιχαλίας: Βενεχία, Ραγούσα, Αγκώνα, Φλωρενχία, Απουλία, Νεάπολη.
    Η Γλαρένχζα διαχηρούσε εμπορικές σχέσεις με την Άκρα, την Κύπρο, την Αλεξάνδρεια και το Δυρράχιο.

    Το 1407 η Γλαρέντζα υπέστη το πρώτο σοβαρό πλήγμα, την κατάληψη και λεηλασία της από τov στρατό του Λεονάρδου Τόκκο. Το 1424 η πάλη πολιορκήθηκε από τον Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο. Ένα χρόνο αργότερα ο Κάρολος Τόκκο αναγκάστηκε να την παραχωρήσει στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ως προίκα της ανεψιάς του Θεοδώρας, και την πρώτη Μαΐου 1428 ο Γεώργιος Φραντζής την παρέλαβε εν ονόματι του δεσπότη. Στις 17 Ιουλίου 1430 η πόλη κατελήφθη από τους Καταλανούς, που την πούλησαν πάλι στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο λίγους μήνες αργότερα (πριν από τη 10η Φεβρουαρίου 1431). Αμέσως κατόπιν ο δεσπότης γκρέμισε τα τείχη της, για να αποτρέψει νέα κατάληψη της (1430-1431).
    Στα 1432 έγινε ανταλλαγή των κτήσεων μεταξύ των δεσποτών: ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πήρε τα Καλάβρυτα, ενώ η Γλαρέντζα έγινε η έδρα του Θωμά Παλαιολόγου. Τρία χρόνια αργότερα η πόλη είχε ερημώσει, όπως αναφέρει ο Pero Tafur.

     

     

KILINI-AtHellas.gr--ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ-ΓΛΑΡΕΤΖΑ
  • Λίγο πιο μακριά από τη Γλαρέντζα, μέσα σε μια θαυμάσια κοιλάδα, σκεπασμένο από αιωνόβιες ελιές, βρίσκεται το αρχαίο μοναστήρι των Βλαχερνών, με την βυζαντινή εκκλησία, που οι Φράγκοι την είχαν εν μέρει μετατρέψει σε γοτθικού ρυθμού. Εκεί μέσα σώζονται τάφοι παλαιών Φράγκων μεγιστάνων με κομψά ανάγλυφα οικόσημα με λατινικές επιγραφές.

    Η Βλαχέρνα, Μονή της Παναγίας των Βλαχερνών (και η γύρω περιοχή), βρίσκεται Ν.Α. της Γλαρέντζας. Ο Ιερός Ναός της Παναγίας κτίσθηκε μεταξύ Ι-ΙΒ αιώνα με φράγκικες προσθήκες. Ο ναός είναι αφιερωμένος Γενεσίου της Θεοτόκου.
    Η Μονή αυτή, την οποία ο William Gell αναφέρει ως “Monastery Blakeriana”, έλαβε το όνομα Βλαχέρνα σε ανάμνηση της Μονής των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη. Μνημονεύεται δε αυτή στο έμμετρο έργο “Άνθη νοητά” του λογίου από την Σκόπελο του ΙΗ αιώνα Κωνσταντίνου Καισαρείου Δαπόντε (στιχ. 631-632).

    Εδώ, σ’ αυτό το μοναστήρι μπορεί να περάσει κανείς ώρες καλογερικές πραγματικά πολιτισμένες.  Στο μοναστήρι τούτο όλα είναι πρόσχαρα, καθαρά, ευχάριστα, άνετα. Και οι άνθρωποι’ του μπορούν να σου προσφέρουν λαμπρά δείγματα εσωτερικής καλλιέργειας, πολιτισμού και ανθρωπισμού.Το Μοναστήρι είναι κτισμένο μέσα σε μια θαυμάσια κοιλάδα, σκεπασμένο από αιωνόβιες ελιές και πράσινη συμφωνία δέντρων, θάμνων και λουλουδιών. Μέσα σε τέτοια κατατόπια, χτισμένο με πολύτεχνη σοφία σε αέρινο και ηλιοφώτιστο πλάτωμα, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας των Βλαχερνών με την εξαίσια φραγκοβυζαντινή εκκλησία του. Στον ευρύχωρο περίβολο του ανοιχτόκαρδα αναδίνουν φιλόξενη διάθεση, άλλωστε φιλοξενούν και στεγάζουν ένα γηροκομείο.

KILINI-AtHellas.gr--ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ-ΒΛΑΧΕΡΝΑΙ
  • Στις Ιαματικές πηγές κατά την αρχαιότητα υπήρχαν Ιερά του Ασκληπιού, της Αφροδίτης και άλλων θεοτήτων. Υδροθεραπευτήριο υπήρχε εκεί κατά την Αρχαιότητα στους Ρωμαϊκούς χρόνους και μετέπειτα όπως μαρτυρούν τα σωζόμενα ερείπια Ρωμαϊκών Λουτρών.

    Τοποθεσία – Περιγραφή

    Οι ιαματικές πηγές  Κάστρου Κυλλήνης βρίσκονται επί της βορειοδυτικής παραλίας της Πελοποννήσου, η οποία ανήκει στο νομό Ηλείας και ακριβώς απέναντι από τα νησιά της Ζακύνθου και της Κεφαλονιάς. Οι ιαματικές πηγές των Λουτρών Κυλλήνης είναι μέσα στην αγροτική περιοχή του Δ.Δ. Κάστρου, βρίσκονται νοτιοδυτικά του χωριού καθώς και του φρουρίου Χλεμούτσι, και απέχουν 6 χιλιόμετρα από την Κυλλήνη και 85 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
    Η ονομασία Κυλλήνη δόθηκε στα Λουτρά επειδή η Κυλλήνη που απέχει έξι χιλιόμετρα από το Κάστρο, ήταν γνωστή από την αρχαιότητα και ως λιμάνι και ως οικισμός.
      Οι πηγές βρίσκονται μεταξύ δύο λοφοσειρών (αμμώδεις ως επί το πλείστον) και οι οποίες σχηματίζουν κοιλάδα ανοιγόμενη προς τη θάλασσα σε απόσταση 330 μέτρων. Η περιοχή των Λουτρών παρουσιάζει πυκνή βλάστηση και με αιωνόβια δέντρα κυρίως ευκαλύπτους που φυτεύτηκαν τα έτη 1890-1892, μεταφερθέντες από την Γαλλία με την φροντίδα της εταιρείας ΣΠΑΠ που είχε αναλάβει την εκμετάλλευση των Λουτρών.

    Tα Λουτρά Κυλλήνης αποτελούσαν ανεξάρτητο συνοικισμό μέχρι το έτος 1912. Μετά την αναγνώριση των Δήμων και Κοινοτήτων με το οποίο το χωριό Κάστρο αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα, ταυτόχρονα ο συνοικισμός των Λουτρών Κυλλήνης αποτέλεσε μέρος της Κοινότητας Κάστρου. Μετά την εφαρμογή του Καποδιστριακού νόμου 2539/1997 το Δ.Δ. Κάστρου αποτέλεσε ενιαία μονάδα του νεοσύστατου Δήμου Κάστρου-Κυλλήνης. Παραμένει δε η ονομασία Λουτρά Κυλλήνης γιατί έτσι είναι γνωστά παγκοσμίως και προς αποφυγή οποιασδήποτε σύγχυσης.
      Η μετάβαση στην Λουτρόπολη εξασφαλίζεται με αυτοκίνητο από Λεχαινά -Κάστρο – Λουτρά και από Βαρθολομιό – Λουτρά ή από Κυλλήνη – Κάστρο -Λουτρά.

    Σύντομο Ιστορικό

    Οι ιαματικές πηγές είχαν εγκαταλειφθεί επί αιώνες και το έτος 1890 – επί Χαριλάου Τρικούπη – άρχισε η αξιοποίηση με την παραχώρηση στην εταιρεία ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομος Πειραιώς – Αθηνών – Πελοποννήσου) για πενήντα χρόνια. Τότε ακριβώς κατασκευάσθηκε η παρακαμπτήριος σιδηροδρομική γραμμή προς τα Λουτρά με αφετηρία τον σταθμό Καβάσιλα. Η γραμμή λειτούργησε μέχρι το έτος 1940, και καταστράφηκε στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

      Η εταιρεία ΣΠΑΠ, αξιοποιώντας τα Λουτρά προέβη στην κατασκευή υδροθεραπευτικού καταστήματος με μεγάλη αίθουσα αναμονής, με 50 μαρμάρινους λουτήρες, τμήμα εισπνευσοθεραπείας, ως και εγκαταστάσεις ωτο-ρινόπλυσης και ψεκασμών του λάρυγγα, ξενοδοχεία, ως και ιδιαίτερους ξενώνες, με διαμερίσματα για ενοικίαση, αγορά, πάρκο, ανθόκηπους κ.λπ. Κατά την διάρκεια της κατοχής και του εμφυλίου, οι εγκαταστάσεις των Λουτρών καταστράφηκαν και μόλις το 1951 ανέλαβε την οργάνωση και εκμετάλλευση ο Ε.Ο.Τ. (Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού) με τη δημιουργία υδροθεραπευτηρίου, ξενοδοχείων και camping στην περιοχή. Από το 1998 η έκταση των Λουτρών ενοικιάσθηκε στον Δασκαλαντωνάκη Νικόλαο για 46 έτη όπου χτίστηκαν και  λειτουργούν υδροθεραπευτήριο και πολυτελή ξενοδοχεία.

    Θεραπεία παθήσεων στα Λουτρά του Δήμου Κάστρου – Κυλλήνης

    Είδη θεραπείας :
    ~ Ποσιοθεραπεία

    ~ Ρινόπλυση
    ~ Ατομική Εισπνοή
    ~ Ομαδική Εισπνοή  
    ~ Λουτρό (υδροθεραπεία)
    ~ Λασποθεραπεία

    ~ Νοσήματα δέρματος (δερματοπάθειες) Υδροθεραπεία : 
    Έρπης
    Ακμή (νεανική)
    Έκζεμα (όχι όλων χων ειδών και αιτιολογιών)
    Πυτιριάσεις κ.λ.π.
    Πέμφυξ, κνήφη, έκθυμα

    ~Ρευματισμοί (μυϊκοί, αρθριτικοί), νευραλγίες, ημικρανίες, πρωσαπαλγίες κλπ.
    Χρόνιος γαστρικός κατάρρους του πεπτικού σωλήνα
    Δυσπεψίες, γασχραλγίες
    Κυστίτιδα
    Χρόνια βλενόρροια και χρόνια σύφιλη
    Αιμορροΐδες προς την χοιράδωση
    Νόσοι της βλενομεμβράνης της μήτρας και του κολεού
    Εντερίτιδες προερχόμενες εξ ατονίας του στομάχου ή εντέρων.
    Αναιμίες και καχεξίες.
    Στειρώσεις.
    Χρόνιες καταρρώδεις παθήσεις
    Χρόνια φαρυγγίτιδα, λαρυγγίτιδα, ρινίτιδα, τραχείτιδα
    Άσθμα βρογχικό ή νευρικό ή αλλεργικό
    Φυματίωση στο πρώτο ή το δεύτερο στάδιο

    ~ Ερειστικό και κινητικό σύστημα.(Λασποθεραπεία):
    Παθήσεις της σπονδυλικής στήλης
    Νοσήματα των οστών
    Παθήσεις του νευρικού συστήματος
    Παθήσεις γεννητικών και ουροποιητικών οργάνων
    Παθήσεις αγγείων και φλεγμονών

  • Η λιμνοθάλασσα Κοτύχι βρίσκεται ΒΑ της κωμόπολης των Λεχαινών ενώ το παραθαλάσσιο δάσος, ο υγρότοπος της Στροφυλιάς, είναι βορειότερα, στο Νομό Αχαΐας. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Η λίμνη βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τις λιμνοθάλασσες του Προκόπου, τη λίμνη-έλος Λάμια και του Πάπα (Καλόγριας) προστατεύεται από τη συνθήκη Ραμσάρ.

    Η ιχθυοπανίδα της λιμνοθάλασσας αποτελείται από Λαβράκια (Dicentrarchus labrax), Κέφαλους (Mugil cephalus), Τσιπούρες (Sparus auratus) και Χέλια (Anguilla anguilla). Το Κοτύχι είναι σημαντικός τόπος ξεκούρασης για πολλά αποδημητικά πουλιά, όπως Ερωδιοί, Χαλκόκοτες, Χελιδόνια, Τσαλαπετεινοί, Γεράκια, Τρυγόνια, Γλαρόνια κ.ά.

    Χαρακτηρισμένη ως “φυσικό παράδεισο” η περιοχή της λιμνοθάλασσας Κοτυχίου και του δάσους της Στροφυλιάς αποτελεί ένα μαγευτικό παράκτιο μωσαϊκό βιότοπων. Πάνω από 5.000 στρέμματα αμμώδεις παραλίες, αμμοθίνες με τους θαλάσσιους κρίνους, ακολουθούνται από τις λιμνούλες με τους καλαμιώνες, θαμνώδεις εκτάσεις και δάση, όπου επικρατούν εκπληκτικής αισθητικής αξίας σχηματισμοί Κουκουναριάς που καθρεφτίζονται μέσα στα νερά των ελών.

    Το βόρειο τμήμα της περιοχής περιβάλλεται από ασβεστολιθικούς λόφους (τα Μαύρα Βουνά), στους οποίους βρίσκουν καταφύγιο πολλά από τα αρπακτικά πουλιά της περιοχής ενώ στο βορειοανατολικό άκρο του δάσους υπάρχει η μικρή λίμνη Πρόκοπος και στο νοτιοανατολικό η λίμνη- έλος Λάμια. Η περιοχή, αν και παραθαλάσσια και πεδινή στη μεγαλύτερη της έκταση, αποτελεί μια από τις λίγες φυσικές εκτάσεις που παραμένουν σχετικά αναλλοίωτες από τον άνθρωπο, τόσο στη χώρα μας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

    Το δάσος της Στροφυλιάς με τη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου περιλαμβάνονται στους 11 προστατευόμενους υγροβιότοπους της χώρας. Εκτός από στη σύμβαση Ραμσάρ, έχουν ενταχτεί και στους σημαντικούς βιότοπους, στο δίκτυο Natura 2000. Ανάμεσα στις χρυσές αμμοθίνες της Καλογριάς και το ακρωτήρι Κουνουπέλι, απλώνεται το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο δάσος της Ελλάδας και ένα από τα σημαντικότερα της Μεσογείου, έκτασης 19000 στρεμμάτων. Τα περισσότερα δέντρα είναι πεύκα και βελανιδιές, ενώ στη καρδιά του δάσους κάνει τη εμφάνισή της η μεγαλοπρεπής Κουκουναριά, γνωστή και ως “Στροφυλιά” που έδωσε στο δάσος το όνομά του. Αναπόσπαστος κρίκος σε αυτήν τη μαγική αλυσίδα, το Κοτύχι. Η μεγαλύτερη λιμνοθάλασσα της Πελοποννήσου, γνωστή για τη πλούσια ιχθυοπαραγωγή του και την άριστη ποιότητα των αλιευμάτων του. Η ιχθυοπανίδα της λιμνοθάλασσας αποτελείται από λαβράκια, κέφαλους, τσιπούρες και χέλια.

    Απόορνιθολογικής πλευράς, το Κοτύχι είναι ο πιο σημαντικός υγρότοπος της Πελοποννήσου, γιατί βρίσκεται ακριβώς επάνω στο δυτικό διάδρομο της αποδημίας των πουλιών. Κατά τη διάρκεια της αποδημίας εδώ μπορεί να παρατηρήσει κανείς σπάνια είδη πουλιών, που σταματούν να ξεκουραστούν και να τραφούν.

    Στην περιοχή, σε διάφορες εποχές, έχουν παρατηρηθεί πάνω από 100 είδη πουλιών. Λευκοτσικνιάδες, σταχτοτσικνιάδες και πορφυροτσικνιάδες με ψηλά πόδια κι αρχοντικό βάδισμα, κατάμαυροι κορμοράνοι, φαλαρίδες και σκουφοβουτηχτάρια που κάνουν εντυπωσιακά μακροβούτια, χαλκόκοττες με πορφυρές και γαλάζιες ανταύγειες, χουλιαρομύτες με εντυπωσιακό ράμφος, πελαργοί, αγριόχηνες με υπέροχο πέταγμα, και εντυπωσιακά φοινικόπτερα, που όταν ο χειμώνας είναι γλυκός, τον περνούν στο Kοτύχι. Πιστά στο ραντεβού τους με τη φύση, μάς δίνουν την ευκαιρία να θαυμάσουμε την ομορφιά τους.

  • Κατά τη μυθολογία την πόλη Υρμίνη την έχτισε ο Άκτορας, γιός του Φόρβαντα, εγγονός του Λαπίθη και αδελφός του βασιλιά Αυγεία, προς τιμήν της μητέρας του Υρμίνης. Η Υρμίνη είναι πόλη προομηρική, τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης ζωής πηγαίνουν πίσω στην Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή. Αργότερα στα Μυκηναϊκά χρόνια, εγκαθίσταται εκεί ένας ηγεμόνας με μεγάλη δύναμη και χτίζει τείχος για να προστατεύσει την οικία του.

    Σε απόσταση 9 χλμ Β.Δ από την Βάρδα στην περιοχή όπου σήμερα ονομάζεται Κουνουπέλι, υπάρχουν δύο μικροί λόφοι ύψους 50 και 80 μέτρων αντίστοιχα. Κατά την αρχαιότητα ήταν νησιά, που προϋπήρχαν της πεδιάδας η οποία δημιουργήθηκε με τις προσχώσεις από την άμμο της θάλασσας, αλλά και από την αμμώδη λίμνη Λάμια ( λέγεται Λάμια γιατί ο λαός προσωποποιούσε τα φθοροποιά πνεύματα της ελονοσίας), η οποία κατά τους θερινούς μήνες αποξηραίνεται τους δε χειμερινούς προσχωρούσε μέχρι την θάλασσα, σχηματίζοντας έτσι τον Κυλλήνιο κόλπο. Στον έναν από τους δύο λόφους υπάρχουν κατάλοιπα Φραγκικού τείχους, το οποίο ήταν χτισμένο με πέτρες χωρίς λάσπη, και χρησιμοποιείτο για την διαμονή της φρουράς του Διοικητού της περιοχής. Στον δεύτερο λόφο υπήρχε χριστιανικός ναός ο οποίος ήταν πολυτελέστατος και αυτό το μαρτυρούν οι μεγάλες μαρμάρινες πλάκες με βυζαντινά ανάγλυφα. Δυστυχώς μετά την εγκατάσταση των γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή, καταστράφηκαν από τις διάφορες εδαφικές αναμορφώσεις που έκαναν.

    Βορειότερα του ναού αυτού υπήρχε οικοδόμημα, που κατά τον Πουκεβιλ το έτος 1815 ήταν ο ναός του Αγίου Πέτρου ανατολικότερα δε του ναού αυτού υπάρχει ναός αφιερωμένος ει την μνήμη του Αγίου Νικολάου. Στο ναό αυτό υπάρχει και η εικόνα του Αγίου που η παράδοση θέλει να την έχει αφιερώσει ναυαγός από τα χρόνια της δουλείας. Στην κορυφή του λόφου υπάρχει μέχρι και σήμερα τετραγωνικός πύργος ο οποίος δεν έχει πόρτες, πιθανόν η είσοδος σε αυτόν να εγίνετο από παρακείμενο πυργίσκο με κινητή γέφυρα η με μεταφερόμενες ξύλινες κλίμακες. Σημαντικότερο σημείο των δύο λόφων είναι μία σειρά θεμελίων πελασγικού τείχους «εκ’ λίθων του αυτού πετρώματος λαξευτών κατά το σχέδιο των άλλων πελασγικών η πολυγωνικών λεγομένων τειχών».

    Η σειρά αυτή βρίσκεται μεταξύ της κορυφής του πύργου και του ναού του Αγίου Πέτρου. Το τείχος αυτό είναι το μόνο ασφαλές δείγμα αρχαίου συνοικισμού στην περιοχή των λόφων, αλλά και το μοναδικό σε όλη την Ηλεία αρχαιότατων γνωστόν έργο τέχνης, λείψανο μιας προομηρικής ακροπόλεως. Επίσης πλησίον των λόφων ευρίσκοντο θεμέλια πολυάριθμων οικημάτων «ασβεστόκτιστων και μη».

    Μπορεί ο σεισμός της 8ης Ιουνίου να δημιούργησε σοβαρές πληγές στο κοινωνικό σώμα της Ηλείας, όμως έδρασε θετικά στα λουτρά της Υρμίνης στο Κουνουπέλι.
    Τα συγκεκριμένα λουτρά ξύπνησαν μετά τον σεισμό της 8ης Ιουνίου, ενώ το αξιοσημείωτο είναι πως η ανάβλυση των νερών τους είχε σταματήσει με τον μεγάλο σεισμό του 1955. 
    Τα λουτρά Υρμίνης αποτελούν ένα σημαντικό μνημείο της περιοχής, με μια πλούσια δράση τις εποχές που λειτουργούσαν, καθώς τώρα βρίσκονται πλήρως εγκαταλειμμένα. Οι κτιριακές τους εγκαταστάσεις είναι όχι μόνο παραμελημένες αλλά και επικίνδυνες εφόσον τα σίδερα εξέχουν από τους σοβάδες στους τοίχους και στο ταβάνι. 
    Οι ασβεστολιθικοί όγκοι συνδέουν το οικοσύστημα με τις πηγές του ιαματικού νερού και όλα μαζί αυτά και πολλά αλλά προσδίδουν στον βιότοπο ένα σύνολο για πολλές δυνατότητες αξιοποίησης. 
    Κατά την μυθολογία την Υρμίνη έχτισε ο Άκτορας, γιος του Φόρβαντα, εγγονός του Λαπίθου και αδελφός του βασιλιά Λυγεία, γνωστού στην μυθολογία από τους άθλους του Ηρακλή, προς τιμή της μητέρας του Υρμίνας. Στην αρχαιότητα η Υρμίνη αποτελούσε δικό της διοικητικό διαμέρισμα, κάτι σαν πόλη-κράτος, πριν ενωθεί με το κράτος των Επειών. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β. σ. 15) αναφέρει πως η Ήλιδα κατοικούνταν όσο χρόνο έμεναν στην Υρμίνη, ενώ από αυτή την θάλασσα είχαν αποπλεύσει καράβια των Αχαιών για τον Τρωικό πόλεμο. 
    Μάλιστα, αρχαία πηγή αναφέρει πως η βασίλισσα των Επειών Υρμίνα για να θεραπεύσει μια σπάνια ασθένεια που είχε πήγαινε στα συγκεκριμένα λουτρά και έκανε το μπάνιο της εκεί. 
    Αναφορά κάνει και ο Στράβωνας στην Υρμίνη αλλά δεν είναι σίγουρο αν η πόλη στην εποχή του βρίσκονταν ακόμα στην ακμή της. 

    Οι ογκώδεις ακατέργαστες πέτρες που βλέπει σήμερα ο επισκέπτης, από τους ερευνητές θεωρούνται ως κατάλοιπα πελασγικού τείχους της προομηρικής Υρμίνης.  
    Το 1987 ομάδα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και από το Εργαστήριο Οργανικής Χημικής, Τεχνολογίας και Περιβάλλοντος, με υπεύθυνο τον καθηγητή Γ. Βαλκανά, έκανε επιτόπια έρευνα για την αξιοποίηση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ιαματικών πηγών της περιοχής. 
    Μεγάλης σπουδαιότητας είναι και το σπήλαιο που βρίσκεται στα λουτρά, η είσοδος του οποίου βρίσκεται μερικά μέτρα από την θάλασσα και τα ιαματικά νερά της πηγής αναβλύζουν από εκεί. 
    Η υψομετρική διαφορά του σπηλαίου δεν βρίσκεται παραπάνω από 1,5 μέτρο από την επιφάνεια της θάλασσας. 
    Το σπήλαιο αν και γνωστό από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές του ιδιότητες στα βαθύτερα σημεία του παραμένει εντελώς άγνωστο. Περνώντας σκυφτά την είσοδο θα βρεθείς στον πρώτο θάλαμο του σπηλαίου που έχει μήκος 16 μέτρα και πλάκα από 70 εκατοστά στην αρχή μέχρι 4 μέτρα στο τέλος, ενώ το βάθος του νερού είναι από 15 με 30 εκατοστά.

  • Το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ανδραβίδας (117ΠΜ) απέχει 2,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Ανδραβίδας. Η κατασκευή άρχισε το 1950 για να επεκτείνει τις ελληνικές στρατιωτικές και αεροπορικές υπηρεσίες σε όλη την πολιτεία. Το κόστος κατασκευής του αεροδρομίου και κάποιων εγκαταστάσεων ήταν περίπου $ 1.000.000 (10.000.000 δρχ.)  Το μήκος του διαδρόμου είναι 2 χιλιόμετρα και το μέγεθος είναι ακριβώς 1 ². Είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στην Ηλεία.

    Το αεροδρόμιο συνορεύει και περιβάλλεται σχεδόν σε ποσοστό  80% ή σε απόσταση  4 χιλιομέτρων από πράσινα (φυλλώδη) και πεύκα, με εξαίρεση τα σημεία του διαδρόμου. Η εγκατάσταση βρίσκεται σε μια δασώδη περιοχή. Υπάρχει συνέχεια του δάσους που βρίσκεται ανατολικά του στρατιωτικού αεροδρομίου. Καλλιεργούμενες πεδιάδες βρίσκονται στα δυτικά. Στρατιωτικές ασκήσεις πραγματοποιούνται στη βάση από το άνοιγμά της. Στην 117 ΠΜ, στην Ανδραβίδα βρίσκεται το ΚΕΑΤ (Κέντρο Αεροπορικής Τακτικής), συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 1983 . Η ίδρυση κρίθηκε απαραίτητη από την Ηγεσία της ΠΑ, προκειμένου να καλυφθούν οι συνεχώς αυξανόμενες επιχειρησιακές απαιτήσεις για εκπαίδευση στους τομείς Αεροπορικής Τακτικής και Ηλεκτρονικού Πολέμου. 

    Το «πράσινο φως» για τη δημοπράτηση του Πολιτικό Αεροδρομίου Ανδραβίδας φαίνεται ότι δίνεται μετά την απόφαση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας , για την έγκριση νέου ποσού για το έργο ύψους 31,5 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση εγκρίνεται και η μελέτη για το έργο «νέο κτίριο αεροσταθμού, ανακατασκευή πεδίου ελιγμών και διαμόρφωση περιβάλλοντος χώρου στο αεροδρόμιο Ανδραβίδας». Μετά την παραπάνω απόφαση επίκειται η δημοπράτηση του έργου από την ΕΥΔΕ αεροδρομίων Ν. Ελλάδος, κάτι που όλοι προσδοκούν.

    Στις εγκαταστάσεις της 117 Πτέρυγας Μάχης φιλοξενήθηκαν τον Μαΐο του 2011 τα Red Arrows, το ακροβατικό σμήνος της RAF. Ο γαλανός και καθαρός ουρανός της Ηλείας αποτελεί εξαιρετικό πεδίο προπόνησης για τους κορυφαίους πιλότους της Βασιλικής Αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας.

     

Πηγή :Με την ευγενική παραχώρηση του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού www.visitgreece.gr,Δήμος Ανδραβίδας-Κυλλήνης 
Βικιπαιδεια 
φωτο   -http://www.andravida-killini.gr/