Το όνομα Επίδαυρος της δόθηκε από τον τρίτο κατά σειρά άρχοντά της, που ήταν και ήρωας της Επιδαύρου, τον Επίδαυρο, γιο του Άργους και της Ευάδνης. Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Επίδαυρος πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και είχε ως αρχηγούς τον Ποδαλείριο και το Μαχάονα, που ήταν γιοι του Ασκληπιού. Η Επίδαυρος πήρε μέρος και στους Μηδικούς Πολέμους και υπήρξε σύμμαχος των Σπαρτιατών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, γεγονός που συνδέεται άμεσα με τον Επιδαύριο Πόλεμο, που έγινε μεταξύ αυτών και των Αργείων που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων. 
Ξακουστή σ’ όλη την Ελλάδα την έκανε το Ασκληπιείο της, με το ιερό του Ασκληπιού που κυριάρχησε στην πόλη από τα τέλη του ε’ αιώνα και αρχές του δ’.
Στη νεότερη ιστορία, η Επίδαυρος αποτέλεσε μοναδικό σύμβολο στον αγώνα κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης με τις δύο ιστορικές εθνοσυνελεύσεις: Η πρώτη στις 20 – 12 – 1821 που διακήρυξε την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους και η δεύτερη το Μάρτιο του 1826.

Το θέατρο της Επιδαύρου

Από όλα τα αρχαία θέατρα το θέατρο της Επιδαύρου είναι το ωραιότερο και το καλύτερα διατηρημένο. Προορισμένο για τη διασκέδαση των ασθενών είχε χωρητικότητα 13.000 θεατών. Χωρίζεται σε δύο μέρη. Ένα των 21 σειρών καθισμάτων για το λαό και το κάτω, από 34 σειρές καθισμάτων, για τους ιερείς και τους άρχοντες.
Η θαυμάσια ακουστική του, αλλά και η πάρα πολύ καλή κατάσταση στην οποία διατηρείται συντέλεσαν στη δημιουργία του φεστιβάλ Επιδαύρου, θεσμός που έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Στην Επίδαυρο έχει εμφανιστεί εκτός από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς όπως ο Αλέξης Μινωτής, ο Θάνος Κωτσόπουλος, η Άννα Συνοδινού, ο Θανάσης Βέγγος κ.ά. και η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας.

Ασκληπιός
Ο μύθος για τη γέννηση του Ασκληπιού στην Επίδαυρο οφείλεται στον Ησίοδο. Πριν από αυτόν πιστευόταν ότι ο Ασκληπιός ήταν γιος του Απόλλωνα και της Θεσσαλής Κορωνίδας, από την οποία ο Ερμής πήρε τον Ασκληπιό έμβρυο, ενώ αυτή επρόκειτο να καεί. Η προσπάθεια που έγινε να παρουσιαστεί ο Ασκληπιός σαν γεννημένος στην Επίδαυρο, τοποθέτησε τη γέννησή του σαν τον καρπό του ζευγαρώματος του Απόλλωνα με την Αρσινόη, κόρη του βασιλιά των Μεσσηνίων. Στην Επίδαυρο η δεύτερη αυτή εκδοχή απόχτησε πανελλήνια ακτινοβολία, εξαιτίας της φήμης του ιερού.
Ο Ασκληπιός λατρευόταν στην αρχή ως ήρωας και όχι ως θεός και η λατρεία του είχε πολλά ηρωικά στοιχεία. Αυτό αποδεικνύεται από τα παλιότερα ερείπια, όπου δεσπόζει ο λαβύρινθος, ένα υπόγειο κτίσμα, στο οποίο, για να φτάσεις στο κέντρο του, είσαι υποχρεωμένος να περάσεις από όλους τους διαδρόμους του. Ο λαβύρινθος χρησιμοποιούνταν για τις θυσίες που γίνονταν στο θεό. Αλλά ακριβώς από την κατασκευή του, συμπεραίνουμε ότι οι θυσίες αυτές ήταν μυστικές, όμοιες μ’ αυτές που γίνονταν για τους νεκρούς. Άρα ο Ασκληπιός ήταν στη συνείδηση των ανθρώπων θνητός στην αρχή και όχι θεός.Τη λατρεία του την συνοδεύει πάντα ο ιερός όφις. Το ηρωικό στοιχείο που χαρακτήριζε τη λατρεία του Ασκληπιού, με την πάροδο του χρόνου, μετατρέπεται σε θρησκεία προς τιμή του και η Επίδαυρος γεμίζει, στις αρχές του Δ’ αιώνα, με μεγαλοπρεπή μνημεία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει και ο μεγαλοπρεπής ναός μέσα στον οποίο φυλάγεται το χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού πια Ασκληπιού.

Το Ασκληπιείο
Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου έγινε το πιο φημισμένο από όλα τα ασκληπιεία της αρχαίας Ελλάδας, εξαιτίας των πολλών και σοβαρών περιπτώσεων που γιατρεύτηκαν εκεί. Σ’ αυτό έφταναν από όλη την Ελλάδα, αλλά και από τη λεκάνη της Μεσογείου άρρωστοι, ικέτες της θείας ευσπλαχνίας.
Η έκτασή του ήταν πολύ μεγάλη και διάθετε ξενώνες, γυμναστήριο, στάδιο και το περίφημο, για την ακουστική του, Θέατρο, για την ψυχαγωγία των ανθρώπων.
Μεγάλη σημασία στη θεραπεία των ασθενών φαίνεται ότι είχε και το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον, που ήταν χτισμένο. Η ηρεμία της φύσης, οι απαλές και καθαρές γραμμές των γύρω βουνών, η πλούσια βλάστηση και οι άφθονες πηγές του ασκούσαν, ιδιαίτερα στους ασθενείς από ψυχικές ασθένειες, φοβερή επίδραση με συνέπεια τη βελτίωση της υγείας μαζί με τη βοήθεια των ιερέων τους.

Ανασκαφές και κτίσματα
Οι ανασκαφές της Επιδαύρου έγιναν από τον Π. Καββαδία και κράτησαν από το 1881 μέχρι το θάνατό του. Τις ανασκαφές ανέλαβε η Αρχαιολογική Εταιρεία. Σημαντικό ρόλο στην πορεία των ανασκαφών είχε η αφιλοκερδής προσφορά των κατοίκων του Λυγουριού, οι οποίοι εκτός από την εργασία που προσέφεραν, παραχώρησαν αφιλοκερδώς τα κτήματα τους που βρίσκονταν πλησίον του Αρχαιολογικού χώρου. Ο πρώτος χώρος που αντικρύζει ο επισκέπτης, άμα φτάσει στο ιερό, είναι τα προπύλαια. Τα προπύλαια, που η κατασκευή τους ανάγεται στους μυκηναϊκούς χρόνους, ήταν κτίσμα που το αποτελούσαν δυο στοές με 6 κίονες η καθεμιά. Της μιας ήταν ιωνικού και της άλλης κορινθιακού ρυθμού. Το δεύτερο κτίσμα είναι ο ναός του Ασκληπιού, που το κτίσιμό του κράτησε 5 ολόκληρα χρόνια. Είναι ναός δωρικού ρυθμού μέσα στον οποίον υπήρχε και το κατασκευασμένο από τον Πάριο καλλιτέχνη Θρασυμήδη άγαλμα του θεού. Πίσω ακριβώς από το ναό, βρίσκεται η Θόλος, που ήταν και το περιφημότερο κτίριο του ιερού. Ακολουθούν και άλλα κτίσματα, όπως το άβατο, ο οίκος των ιερέων, οι ναοί για την Άρτεμη, το ιερό του Απόλλωνα και τέλος το θέατρο.

Το χωριό Άνω Επίδαυρος με 137 κατοίκους και οι οικισμοί Παναγιά και Σπηλιά με 53 και 12 κατοίκους αντίστοιχα, συμπεριλαμβάνονται στην Κοινότητα. Γειτονικά χωριά είναι το Αδάμι, το Λυγουριό και το Κολιάκι. Οι μόνιμοι κάτοικοι της ανέρχονται στους 1733, ο οποίος αριθμός αυξάνεται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες με την προσέλευση των τουριστών και των περιοδικών κατοίκων.

Η βασική απασχόληση των κατοίκων είναι η καλλιέργεια της γης, ιδιαίτερα η ενασχόληση τους με την παραγωγή ελαιόλαδου, καθώς στην περιοχή υπάρχει πλούσιος ελαιώνας και η παραγωγή εσπεριδοειδών. Πολλοί επίσης κάτοικοι ασχολούνται επαγγελματικά με το ψάρεμα και τα τελευταία χρόνια αρκετοί κάτοικοι έχουν εμπλακεί με τις τουριστικές δραστηριότητες, λόγω άνθισης του τουρισμού στην περιοχή.

Υπέροχες ακτές, με καταγάλανη θάλασσα και αμμώδεις παραλίες, πλαισιώνουν την Αρχαία Επίδαυρο. Μία απ’ αυτές είναι το Γιαλάσι, 2 χλμ από το λιμάνι της αρχαίας Επιδαύρου, ενώ μπορεί κάποιος να επισκεφθεί μικρότερες παραλίες με βάρκα ή σκάφος. Πίσω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου είναι η παραλία της Βαγωνιάς, και, αν ακολουθήσουμε το μονοπάτι μέσα από το πευκοδάσος φτάνουμε στην όμορφη παραλία Καλαμάκι. Επίσης υπάρχει και η όμορφη παραλία του οικισμού Σπηλιά.

Διατηρώντας τη πολιτιστική παράδοση του χώρου, κατά τους θερινούς μήνες, Ιούλιο και Αύγουστο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου πραγματοποιούνται στο Μεγάλο Θέατρο παραστάσεις αρχαίου δράματος και κωμωδίες, αλλά και σύγχρονα έργα. Στα πλαίσια του ίδιου φεστιβάλ διοργανώνεται στο χώρο του Μικρού Θεάτρου της Επιδαύρου o μουσικός Ιούλιος με μουσικές παραστάσεις.

Κάθε Ιούλιο στο λιμάνι της Αρχαίας Επιδαύρου πραγματοποιείται το πανηγύρι του Αγροτουρισμού όπου εκτίθενται αγροτικά προϊόντα της περιοχής. Ξεκίνησε το 1998, με πρωτοβουλία του «Συλλόγου των Φίλων της Μουσικής» σε συνεργασία με το Δήμο και αποτελεί πλέον ένα θεσμό που περιλαμβάνεται στις εκδηλώσεις του Μουσικού Ιούλιου. Στη διάρκεια όλων αυτών των εκδηλώσεων ο αριθμός των επισκεπτών απ’ όλη την Ελλάδα, και όχι μόνο, είναι μεγάλος. Στις 20 Ιουλίου, στην Άνω Επίδαυρο και στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία οργανώνεται μεγάλο πανηγύρι.

Ο πολιτιστικός σύλλογος Επιδαύρου αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην εξέλιξη της κοινωνικής και πολιτιστικής δράσης του τόπου, διοργανώνοντας ψυχαγωγικές εκδρομές, προετοιμάζοντας διάφορες εκδηλώσεις όπως καρναβάλια, εθελοντικές αιμοδοσίες, κ.α.

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί πολύ και ο εναλλακτικός τουρισμός στην περιοχή της Επιδαύρου. Εδώ ο επισκέπτης μπορεί να κάνει ποδηλασία, ή να περιηγηθεί τόσο στους αρχαιολογικούς χώρους όσο και σε μονοπάτια που θα τον οδηγήσουν σε πανέμορφες παραλίες, ή θα περιπλανηθεί μέσα σε πανέμορφα δάση γύρω από το χωριό. Επίσης, οι ερασιτέχνες ψαράδες και κυνηγοί έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τη φύση και να ξεφύγουν από την καθημερινότητα τους.

Η πρόσβαση στην Αρχαία Επίδαυρο μπορεί να γίνει τόσο οδικώς όσο και μέσω θαλάσσης. Τους καλοκαιρινούς μήνες, κυρίως τον Ιούλιο, εκτελούνται δρομολόγια με ferry boats από το λιμάνι του Πειραιά, εξυπηρετώντας όσους θέλουν να παρακολουθήσουν κάποιες από τις παραστάσεις του Φεστιβάλ. Οδικώς, από Αθήνα μέσω Κορίνθου (134 χλμ) και από το Ναύπλιο μέσω Λυγουριού (36 χλμ). Επίσης υπάρχει και η επαρχιακή οδός Ερμιόνης – Κρανιδίου – Επιδαύρου. Τέλος, το χωριό έχει τακτά δρομολόγια ΚΤΕΛ για Αθήνα και Ναύπλιο.

Στις 20 Δεκεμβρίου 1821 στην Πιάδα άρχισε η Α’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1822. Συμμετείχαν 59 αντιπρόσωποι από τις περισσότερες επαναστατημένες περιοχές οι οποίοι ψήφισαν την Σε αυτή τη συνέλευση ορίστηκε το γαλανόλευκο ως χρώμα της σημαίας. Στις 6 Απριλίου 1826 με πρόεδρο τον Πανούτσο Νοταρά ξεκίνησε η Γ’ Εθνοσυνέλευση η οποία όμως διέκοψε τις εργασίες της στις 16 Απριλίου και τις συνέχισε ένα χρόνο μετά στη Τροιζήνα.

Στο ύψωμα της Βασσάς βρέθηκε ένας οικισμός (2000-1000 π.Χ.) που διατηρήθηκε και κατά τα μυκηναϊκά χρόνια. Σήμερα η επίσκεψη σε αυτό είναι λίγο δύσκολη. Σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το ”Κάστρο της Νέας Επιδαύρου” στο οποίο κατά τη βυζαντινή περίοδο ενισχύθηκε η τείχισή και το 1205 περιήλθε στη κατοχή των Ενετών. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι για να φτάσει κανείς στο Κάστρο περνάει μέσα από αυλές σπιτιών.

Στο Στο κέντρο της πλατείας δεσπόζει το μνημείο που συμβολίζει την Α ‘Εθνοσυνέλευση. Αξίζει να επισκεφθεί κανείς την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του 11ου αιώνα που βρίσκεται μέσα στο κάστρο της Νέας Επιδαύρου, με καλοδιατηρημένες αγιογραφίες. Στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας φυλάσσεται η κάρα του οσιομάρτυρα Λεωνίδη τοπικού προστάτη του χωριού. Σε απόσταση 2 χλμ. προς Ίσθμια συναντούμε τη Μονή Αγνούντος του 11ου αιώνα με αρχιτεκτονική που παραπέμπει στην Αγία Σοφία και είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Παρατηρήστε τις τοιχογραφίες και κάντε ένα μικρό περίπατο στο ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη κοντά στην μονή. Σε απόσταση δέκα λεπτών από το χωριό, με κατεύθυνση τη Δήμαινα, υπάρχει η μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που χρονολογείται τον 15ο αιώνα και ένας από τους ιδρυτές της ήταν ο μοναχός Νήφων, μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Από το 1945 η μονή είναι γυναικεία. Μεταξύ του δρόμου Νέας και Αρχαίας Επιδαύρου βρίσκεται το ασκητήριο της Πολεμάρχας κτισμένο τον 15ο αιώνα από έναν ιερομόναχο της μονής Αγνούντος, σε μια πευκόφυτη περιοχή πλησίον της παραλίας.

Στη Νέα Επίδαυρο υπάρχουν δύο σχολεία που έχουν γίνει με χρηματοδότηση του ευεργέτη Συγγρού. Το ένα είναι το θηλέων που βρίσκεται στη πλατεία του χωριού μέσα στον οικισμό και το αρρένων που στεγάζει σήμερα το δημοτικό σχολείο της Νέας. Στις φυσικές ομορφιές της περιοχής περιλαμβάνεται το φαράγγι του Βόθυλα, από τα ωραιότερα του νομού Αργολίδας. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τις καθαρές παραλίες κοντά στο λιμάνι του χωριού.

Ενεργό ρόλο στην ζωή του τόπου παίζει ο πολιτιστικός σύλλογος ο οποίος διοργανώνει εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές εκδρομές. Κάθε χρόνο γίνεται εορτασμός για την Ανάληψη του Σωτήρος , και επιπλέον τιμούν την μνήμη του τοπικού προστάτη του χωριού Οσιομάρτυρα Λεωνίδη με διάφορες εκδηλώσεις.

Ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει στη Νέα Επίδαυρο οδικώς (απέχει 130 χλμ από Αθήνα) περνώντας από το όμορφο δάσος του Σοφικού, ενώ απέχει μόλις 40 χλμ από το Ναύπλιο. Επιπλέον εκτελούνται συχνά δρομολόγια ΚΤΕΛ από Αθήνα και Ναύπλιο.

Η γεωγραφική θέση του Λυγουριού, οι πανέμορφες τοποθεσίες σε συνδυασμό με τα αρχαία και νεότερα μνημεία του, το αναδεικνύουν σε χώρο μοναδικής αξίας.

Περίπου 50 εκκλησίες και ξωκλήσια, από τα οποία τα 12 της εποχής του Βυζαντίου, περιβάλλουν το Λυγουριό και τους οικισμούς του για να το προφυλάσσουν σύμφωνα με το μύθο από τους εχθρούς και τους εισβολείς. 
Στο υψηλότερο σημείο του είναι ευδιάκριτα τα τείχη της αρχαίας Λήσσας, η Μυκηναϊκή γέφυρα, η αρχαία Πυραμίδα και το αρχαίο περιπατητικό μονοπάτι του ιερού του Ασκληπιού προς Λυγουριό και Επίδαυρο.
Η ύπαρξη του Αρχαίου Θεάτρου έχει δημιουργήσει στους κατοίκους του Λυγουριού μια αγάπη προς την Τέχνη και τον πολιτισμό, κάτι το οποίο φαίνεται και από την πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα που παρουσιάζει κατά τη διάρκεια του έτους. 
Τους καλοκαιρινούς μήνες το Λυγουριό αποτελεί κέντρο συνάντησης. Περισσότεροι από 1.000.000 άνθρωποι που επισκέπτονται το Ιερό του Ασκληπιού και το Αρχαίο Θέατρο προκειμένου να παρακολουθήσουν το Φεστιβάλ Επιδαύρου, καταλήγουν στο Λυγουριό. 
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια ελιάς, βερίκοκων, κηπευτικών προϊόντων. Επίσης αναπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία. 
Το Λυγουριό φημίζεται για το αγνό, παρθένο ελαιόλαδο για το οποίο έχει κατοχυρώσει και Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (Π.Ο.Π) με απόφαση της ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Στα όρια του Δήμου μας μεγάλη είναι και η έκταση των βιολογικά καλλιεργούμενων . ελαιοδέντρων. 
Ο πληθυσμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Λυγουριού, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι οικισμοί Άγιος Ανδρέας, Γιαννουλέικα, Κοκκινάδες, Σπηλεία, Σταματέικα, Χάνι Μερκούρη, Χουνταλέικα, ανέρχεται σε 3.131 κατοίκους.

Η Θέση
Το Λυγουριό, ακμάζουσα κωμόπολη του Νομού Αργολίδας, βρίσκεται 24 χλμ. ΒΑ του Ναυπλίου, πρωτεύουσας της ομώνυμης επαρχίας και του Νομού Αργολίδας, και είναι ο πλησιέστερος οικισμός προς το Ιερό του Ασκληπιού, καθώς απέχει απ’ αυτό μόλις 2,5 χλμ.
Χτισμένο αμφιθεατρικά στη νότια πλευρά του χαμηλού λόφου τ’ Άη-Ταξιάρχη, ακουμπάει το χωριό με πρόσωπο προς το νοτιά και στη μικρή πεδιάδα που απλώνεται μπροστά του. Πίσω του το όρος Αραχναίο – ο Αρνάς για τους ντόπιους – ορθώνει προστατευτικά τον σκυθρωπό, άδεντρο πετρόκορμό του περιορίζοντας κάπως την ορμή των βορινών ανέμων.
Η περιοχή του Λιγουριού, ημιορεινή με δύο μικρές πεδιάδες, αυτή του Λιγουριού και την άλλη του Γερού, καταλαμβάνει έκταση 29.800 χλμ.2 καλλιεργημένης και καλλιεργήσιμης γης, ενώ διπλάσια σχεδόν είναι τα ακαλλιέργητα εδάφη κι όσα μπορούν να χαρακτηριστούν βοσκοτόπια. Κατά την β’ βενετοκρατία η περιοχή του χωριού μαζί με το Bulmeti και τα γύρω ζευγολατιά κάλυπτε συνολική επιφάνεια 19.190 βενετικών στρεμμάτων, από τα οποία τα 7.930 χαρακτηρίζονταν ως καλλιεργημένη γη, τα 457 αμπέλια, 7.051 βοσκοτόπια και τα υπόλοιπα 3.751 ως πετρώδη και άγονα εδάφη.
Η βλάστηση του τόπου είναι φτωχή, χαμηλή, θαμνώδης, με μοναδικούς πνεύμονες φυσικής ομορφιάς που σπάνε την κουραστική μονοτονία της περιοχής, το απέριττο αλλά μαγευτικό τοπίο του Ασκληπιείου και τον μικρό πευκώνα του Άη-Γιώργη.

Το όνομα
Η μοναδικότητα του τοπωνυμίου, το οποίο απαντάται μόνο στην Αργολίδα, και το δυσερμήνευτο έως σήμερα της προέλευσής του έχει κατά καιρούς απασχολήσει έλληνες ιστορικούς και γλωσσολόγους, αλλά και τοπικούς λόγιους κι έχουν προταθεί διάφορες ετυμολογίες: κάποιες αφελείς και απλοϊκές (από τις πολλές λιγαριές, από τους Λίγυρες, από το λιγερός, από τη λιγούρα)· κάποιες άλλες σοβαροφανείς ή σοβαρές αλλά ανιστόρητες (από την αρχαία λέξη ελαιουργείον ή – γιατί όχι; – από το λυγκούριον ή λιγγούριον, που σημαίνει ένα είδος πολύτιμου λίθου, ή ακόμα από τη λέξη λιγυρός που σημαίνει τον ευκρινή, τον ηχηρό). Μολονότι κάποιες από τις παραπάνω ετυμολογήσεις φαίνεται να συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες, εντούτοις επιστημονικά καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η επίσημη εκδοχή γιατί δεν επιβεβαιώνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες. 
Άγνωστο επίσης είναι πότε το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Η παλαιότερη γραπτή μνεία του τοπωνυμίου Ligourio ή Legorie είναι σε έγγραφο του 1365. Έναν αιώνα αργότερα σε βενετσιάνικο έγγραφο του 1465 μαρτυρείται ξανά το όνομα: «uno castello chiamato Legurio».
Από τον 16ο αιώνα κι εξής πληθαίνουν οι μαρτυρίες για την ύπαρξη του χωριού με το όνομα Λιγουριό με τις αναμενόμενες φυσικά παραφθορές λόγω των ξένων κυριαρχιών. Έτσι, σε οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα του 1520-1566, του 1645 και του 1718 το χωριό καταγράφεται ως Λυγκουριός ή Λικούρι, ενώ σε βενετικό έγγραφο του 1542 απαντάται το επώνυμο Liguriatis da Napoli di Romania. 
Τέλος, από τον 17ο αιώνα έχουμε δύο μαρτυρίες, η μία από επιγραφή του 1622 στην είσοδο του Αγ. Αθανασίου, «… ής τόπο λεγόμενο Λεγουρήου» και η άλλη από την βενετική εκκλησιαστική απογραφή του 1969, όπου αναφέρεται ότι η μονή του Αγ. Μερκουρίου βρίσκεται στο «πλησίον χωριόν Λεγουρίου».
Η αδιάκοπη ύπαρξη του τοπωνυμίου Λιγουριό, αποδιδόμενο στην παλιά ή στη νέα θέση του οικισμού, μαρτυρημένη τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα, σημαίνει αφενός την αδιάκοπη κατοίκηση του τόπου και αφετέρου την ανθεκτικότητα του ονόματος στις όποιες ξένες κυριαρχίες και επελάσεις (φράγκοι, βενετοί, οθωμανοί, αλβανοί).